325. “We, the Jewish people, control America, and the Americans know it “

Bethlehem 22 mei 2011
Beste mensen,
Vrede en alle Goeds.
Afgelopen zondag was het voor Israël 63 jaar geleden dat het zijn onafhankelijkheid heeft uitgeroepen.  
Bethlehem May 22, 2011
Dear friends,
Peace and all good.
Last Sunday it was for Israel 63 years ago that it declared its independence  

Dit betekende voor de Palestijnen hun catastrofe of Nakba, omdat zij hierdoor hun land verloren. Dit jaar hebben de Palestijnen meer dan in andere jaren aandacht gekregen voor hun tot nu toe uitzichtloze situatie. Vanuit Libanon en Syrië probeerden nakomelingen van de Palestijnen, die toen op de vlucht zijn gejaagd, terug te keren naar hun erfgoed. Daarbij zijn zij hardhandig door het Israëlische leger tegengehouden met 15 doden aan de Syrische en Libaneze grens. Wat zal het vervolg zijn? Op den duur willen Palestijnen niet wegrotten in vluchtelingenkampen verspreid over de regio onder het wegkijkend oog van de wereld.

Ik merk wel, dat er onder de mensen spanningen zijn. Zo wilde – voor mij onverwacht – de vader van Hajj met mij over de politiek van Israël praten met Hajj als vertaler. Hajj sprak over een derde Intifada met de poging van Palestijnen terug te keren naar hun oorspronkelijk woongebied.

Iets leuks tusendoor: toen ik afgelopen zondagavond na tien uur over het Kribbeplein liep, zag ik ineens drie kinderen net doen alsof zij op een bank sliepen. Een van hen had zich helemaal omgedraaid. Ik wist meteen, dat het Ibrahim was en noemde zijn naam. Hierop draaide hij zich om. Hij vond het wel leuk, dat ik hem herkend had, maar ik ken zijn gedrag ondertussen wel.

Maandag op de bank zag ik, dat een man een zwart plastic tasje met geld bij zich had. Ik zag dat er meer dan honderdduizend shekel ofwel meer dan 20.000 euro in zat.

Een vorm van paranoia las ik van de week in een Belgische krant. Een dertienjarige jongen had in de VS op facebook geschreven, dat president Obama maar beter voorzichtig kon zijn, aangezien zelfmoordterroristen bin Laden zouden kunnen wreken. Een week later werd de scholier naar het bureau van de schooldirecteur geroepen en daar verhoord door een man ‘in kostuum en met een bril’, die zich als een medewerker van de Secret Service voorstelde. Zijn ouders waren hier – terecht – bijzonder boos om. De jongen had alleen maar iets geschreven, wat ieder weldenkend mens had kunnen schrijven. Zo draait de Secret Service door.


Afgelopen donderdag was er een regionale bijeenkomst van de broeders in Judea. Dit vond plaats in Emmaus. Hiertoe gingen we vanuit Bethlehem eerst naar Jerusalem om vandaar met twee bussen daarheen te gaan. Lawrence en ik liepen in Jerusalem als laatsten op weg naar de bus. Bij de stoplichten moesten wij wachten, terwijl de anderen al door hadden kunnen lopen. Bij de hoek aangekomen zagen wij de anderen en de bus niet en keerden wij terug naar ons moederklooster, vanwaar we waren komen lopen. Uiteindelijk was er nog een auto met slechts plaats voor een van ons. Lawrence is toen naar huis gegaan en ik ging mee naar de bijeenkomst. De weg erheen had wat oponthoud door een verkeerde afslag en een poging een afgesloten weg in te slaan. Uiteindelijk kwamen we na ruim een uur rijden over een hemelsbrede afstand van 12 kilometer ter plekke aan.

In de kleinere groepsbijeenkomst discussieerden we over beginnende en voortgezette vorming. Een van de knelpunten is waar de beginnende vorming het best kan plaatsvinden. De reden is, dat sommige kandidaten moeilijk een visum voor Israël kunnen krijgen, omdat zij uit het ‘vijandige’ Syrië of Libanon komen. Ook kandidaten uit Irak kennen dit probleem.

Bij een bezoek aan Raida vertelde zij haar ervaringen met sommige Arabieren, die onbetrouwbaar zijn. Dat is deels een probleem van de cultuur, waarin ieder moet opkomen voor zijn eigen clan om te overleven in een woestijnklimaat. Dit kan hen voor andere mensen onbetrouwbaar maken. Tegenwoordig is dit minder noodzakelijk, maar de mentaliteit zit er wel ingebakken.

Ik heb een paar bezoeken aan Jack gebracht. Hij had gezondheidsklachten en zijn zoon Shukri moest hem naar een ziekenhuis brengen. Jack heeft wel veel problemen aan zijn hoofd en merkt, dat hij zelfs een familielid niet kan vertrouwen. Dit probleem komt steeds meer voor. Zo worden mensen steeds meer op zichzelf teruggeworpen. Dit heeft een prijs.

Bij een bezoek aan de familie Oweineh gaf moeder Oweineh foto’s van haar overleden man. Het is een deel van het rouwproces, dat voorlopig wel zal voortduren. Dat is gezond.

Een citaat van Sharon gericht aan Peres, dat ik van de week tegenkwam in verband met het bezoek van Netanyahu aan de VS is het volgende: “Every time we do something you tell me America will do this and will do that . . . I want to tell you something very clear: Don’t worry about American pressure on Israel. We, the Jewish people, control America, and the Americans know it ” – Israeli Prime Minister, Ariel Sharon, October 3, 2001, to Shimon Peres, as reported on Kol Yisrael radio.

Verbazingwekkend vind ik de overreactie van het Amerikaanse rechtssysteem inzake Strauss-Kahn. Waarom niet ook en grote ijzeren bal aan zijn enkel geplaatst, zoals dat vroeger in de VS gebruikelijk was?

Nog iets grappigs: vrijdag zat ik bij John en Mike hun souvenirwinkel buiten met een paar andere mannen. Er kwam een vrouw voorbij met een dreinend kind. Ik riep: waarom? Meteen was het dreinen en jengelen voorbij.

Aan deze brief voeg ik de brief van Toine van Teeffelen over de eerste communie toe. Hiernaast voeg ik een verslag toe van een bijeenkomst van mensen uit het gebied van de Middellandse zee.

Groeten uit Bethlehem, Louis
 

This meant for the Palestinians catastrophe or Nakba because then they lost their land. This year, the Palestinians more than in other years gained prominence for their hitherto hopeless situation. From Lebanon and Syria descendants of Palestinians, who were on the run when chased, tried to return back to their heritage. In addition, they were harshly blocked by the Israeli army with 15 deaths on the Syrian and Lebanese borders. What will the sequel be? Eventually Palestinians don’t want rot in refugee camps across the region under the looking away eyes of the world.


I do notice that there are tensions among the people. So – for me unexpectedly – the father of Hajj want to talk with me about the Israeli policy with Hajj as a translator. Hajj spoke about the third Intifada by the Palestinian attempt to return to their original habitat.

Something fun in between, when last Sunday I was walking on Manger Square after ten pm I noticed three children pretend they slept on a bank. One of them had completely reversed. I knew immediately that it was Ibrahim and called his name. On this he turned around. He thought it was cute that I had recognized him, but I know his behaviour by now.

Monday at the bank I saw a man with black plastic bag money with him. I saw that more than one hundred thousand shekels or more than 20,000 euros was in the bag.

A form of paranoia, I read this week in a Belgian newspaper. A thirteen year-old boy in the U.S. had written on facebook that President Obama could be cautious, since suicide bombers would retaliate Bin Laden. A week later, the pupil was called to the headmaster’s office and interrogated there by a man in a suit and with glasses, who said that he is as a member of the Secret Service. His parents were – and rightly – very angry about this. The boy had just written something which any reasonable person could have written. So the Secret Service flips out.

Last Thursday there was a regional meeting for us friars in Judea. This took place in Emmaus. To attend the meeting, we went from Bethlehem to Jerusalem from where first two buses should go. Lawrence and I were in Jerusalem were the last on the way to the bus. At the traffic lights we had to wait while the others were already walking further. At the corner we didn’t see the others and the bus and we returned to our main monastery, where we were coming from. Eventually there was a car with place for only one of us. Lawrence then went home and I went along to the meeting. The road which we took, led to further delay by a wrong turn and attempt to enter a closed path. Finally we arrived after about one hour drive along a straight line distance of 12 km on the spot.

In the smaller group meeting we discussed about initial formation and ongoing formation. One of the problems is where the initial formation can take place for the best. The reason is that for some candidates it is difficult to obtain a visa for Israel, because they come from the ‘hostile’ Syria and Lebanon. Candidates from Iraq have also this problem.

When visiting Raida she told her experiences with some Arabs, which are unreliable. This is partially a problem of culture in which everyone has to look for profit for his own clan to survive in a desert climate. This can make them unreliable for other people. Today this is less necessary, but the mentality there is ingrained.

I have visited Jack a couple of times. He had health problems and his son Shukri took him to a hospital. Jack does have many problems on his mind, noting that even he cannot trust a family member. This problem is becoming more common. Thus, people are increasingly thrown back on themselves. This has a price.

When visiting the family Oweineh, mother Oweineh showed me pictures of her late husband. It is a part of the grieving process, which will continue. That’s healthy.

A quote from Sharon addressed to Peres that I read this week in connection with the visit of Netanyahu to the U.S. is this: “Every time we do something you tell me America willing do this and willing do that… I want to tell you something very clear: Do not worry about American pressure on Israel. We the Jewish people, control America, and the Americans know it. ” – Israeli Prime Minister Ariel Sharon, October 3, 2001, to Shimon Peres, as Reported on Kol Yisrael radio.

Amazingly, I think the overreaction of the U.S. legal system on Strauss-Kahn Why not a big iron ball on his ankle, as was common earlier in the U.S.?

How funny: Friday I sat at the souvenir shop of John and Mike outside with a few other men. A woman with a whimpering child passed. I called, why? Instantly the whining was over.

To this letter I add a report of a meeting of business people from the Mediterranean area and in Dutch what another Dutchman in Bethlehem wrote about the first communion of his son.

Greetings from Bethlehem, Louis

 

© 2011

Eerste Communie op Nakba Dag
Toine van Teeffelen
Het was afgeloepn zondag een vreemd mengsel van festiviteit en Nakba Dag – de herdenking van de verdrijving en vlucht van Palestijnen in 1948 toen de staat Israel werd gevestigd. Festiviteit: Tamer had zijn eerste communie in de Geboortekerk. Mary en ik herinneren ons nog hoe de belangrijkste gebeurtenissen in zijn jonge leven vervlochten zijn met de politiek. Hij werd in de lente van 2002 geboren, een paar dagen voor de Israelische inval in Betlehem toen militanten hun toevlucht zochten in de Geboortekerk and de stad een strikt uitgaansverbod opgelegd kreeg. Hij werd gedoopt op 1 januari 2003 op een dag dat het ons niet duidelijk was of er al dan niet een uitgaansverbod was. (Ik herinner me nog in het gezelschap van een Israelische tank over een lege straat te lopen om de taart naar de receptieruimte te brengen). En nu valt zijn eerste communie op de Nakba Dag, waarop alom wordt gespeculeerd dat dit misschien het startsein is van een derde Intifada. Mary, droogjes: “Misschien is dit allemaal om ons vooral niet zijn belangrijkste dagen te vergeten.”
Tamer weet van dit alles niets af. Hij was vooral bezorgd of bij de eerste communie de wijn wel zou smaken. Toen hij de kerk binnenkwam had hij een vrolijke lach om zijn mond. Mary had hem tevoren verteld niet zenuwachtig te zijn met alle camera’s in de buurt. The 92 jongens en meisjes, allen in wit, met de meisjes bloemenkroontjes op als kleine engeltjes, vulden een goed deel van de kerk. De ouders en de anderen zaten eromheen, ter aanmoediging. Een tafel voorin de kerk werd gevuld met symbolen van het dagelijks leven: een voetbal, die Tamer bracht, een gitaar, brood, bloemen, een kussen, boeken. Ja, het dagelijks leven draait ook onder de meest buitengewone omstandigheden door. De priester wandelde op en neer tussen de kinderen en stelde hun allerlei vragen, zoals: “Wat zou je doen wanneer je ouders zondagochtend aan het uitslapen zijn?” The ouders lachten. “Bravo ‘aleik (bravo voor jou), zei de priester goedkeurend, na het juiste antwoord.
Dan het grote moment. Alle ouders probeerden foto’s te maken. Formeel mocht dat niet want er waren professionele cameramensen en een fotograaf ingehuurd om het moment onvergetelijk te maken. Het leek wel alsof een goal gescoord werd, dacht ik. De engelen juichten. Aan het eind van de mis, verwachtte Mary applaus dat niet kwam. Nadat alle familiekiekjes in het voorhof van de Catherinekerk waren genomen, speelden Jara en Tamer – de laatste in lange witte pij en met een groot houten kruis dansend op zijn borst – tussen de vele geparkeerde auto’s.
Op de weg terug las Tamer zinnen op grote advertentieplakkaten langs de weg. “Geen Vrede Zonder Terugkeer.” “Wat is terugkeer?” vroeg hij, maar al spoedig vergat hij de politiek want zijn aandacht werd volledig in beslag genomen door het Superman speeltje dat zijn eerste cadeautje was. In de loop van de dag was het geluid van demonstraties en ambulances hoorbaar. Toen de TV het niet goed deed, merkte Mary op dat de Israeli’s wel in Betlehem zouden zijn, omdat het wel vaker gebeurt dat hun radioapparatuur interfereert met de TV ontvangst.
Ondertussen lazen we op de Internet hoe het Israelisch  leger in koelen bloede vluchtelingen doodde en verwondde die probeerden uit Libanon, Syrie en Gaza terug te keren naar wat eens hun vaderland was. “Haraam,” hoe droevig, zei Mary een paar maal zuchtend.
In de namiddag, op een feestje dat speciaal voor Tamer was georganiseerd – hij vouwde zijn handen vroom voor een grote taart, ter gelegenheid van weer een foto – praatte ik met een neef van Mary over de politieke situatie. We waren het erover eens dat in het verleden Israel wist wat het deed en ook een strategie had, terwijl de Palestijnen hun rechten kenden, maar geen praktische manier wisten om die te verwezenlijken. Nu lijkt de situatie welhaast omgekeerd: De Palestijnen weten wat ze willen en hebben passende strategieen (boycot campagne, aankondiging van een Palestijnse staat in de grenzen van 1967, wandelingen naar de checkpoints, grenzen en nederzettingen, verzoening tussen Fatah en Hamas) terwijl Israel probeert een onhanteerbare status quo te verlengen en in de greep lijkt van lobbies van kolonisten en orthodox religieuze nationalisten. Maar de neef waarschuwde ook dat elke strategie aan Palestijnse kant veel leiding en coordinatie vereist voordat er een kans op sukses is.
De dag tevoren was ik betrokken bij een activiteit voor de Wereldweek voor Vrede in Palestina Israel waartoe elk jaar door de Wereldraad van Kerken wordt opgeroepen. We hadden het plan een korte film te maken over Palestijse jongeren die niet in staat zijn om naar Jeruzalem te gaan. Tevoren had een jongere een deur op de Muur getekend. Een soldaat vroeg hem hoog vanuit een militaire wachttoren wat hij aan het doen was. De jongen werd verteld om langzaam naar de Muur te lopen zodat hij kon worden gefilmd. Zijn  vader vertelde me wat de volgende stappen konden zijn: collaborateurs die proberen “informatie” over hem in te winnen, dan een uitnodiging om naar Etzion te gaan – het regionale militaire hoofdkwartier, waar “verdachte” Palestijnen worden ondervraagd. Mogelijke straf: op een zwarte lijst komen zodat het krijgen van reisvergunningen zo goed als onmogelijk wordt, of – wanneer je kwetsbaar bent – onder druk te worden gezet zelf collaborateur te worden. Zo wordt angst in de harten van mensen geplant. Ondertussen gaven enkele jongeren, waaronder Jara, interviews aan de filmcrew over de plaatsen die ze in Jeruzalem graag wilden bezoeken – Jara vertelde wijselijk maar niet dat ze ook graag naar de Jeruzalemse mall wilde – alsmede wat ze afwist van de Nakba.
Het laatste nieuws is dat Mazin Qumsieh, de meest bekende activist in het Betlehem gebied, een paar dagen vastzat met enkele andere lokale en internationale activisten in het gevangenenkamp bij het Graf van Rachel. Mazin schrijft veel voor sociale media maar is ook docent op de Universiteit van Betlehem, en voormalig docent op de Yale University in de VS, en ook auteur van boeken op zijn vakgebied, bijvoorbeeld “Zoogdieren van Palestina”, en boeken over mensenrechten en geweldloos verzet waaronder het recente “Volksverzet in Palestina.” Inmiddels is hij weer vrij. Ik heb te doen met de soldaten die hem ondervroegen. Zij werden ongetwijfeld geconfronteerd met een encyclopedische kennis over recht, geschiedenis en politiek en de zekerheid dat wat ze ook zouden zeggen, later in schilderachtig detail de wereld zou worden rondgezonden.

Advertenties

Over louisbohte
Ik ben een minderbroeder in de voettappen van Franciscus van Assisi en woon in Bethlehem naast de Geboortekerk. Ik ben verantwoordelijk voor Vrede, Gerechtigheid en Eerbied voor de Schepping voor de Minderbroeders in het Heilige Land. Ik ben manager van de Hiphopper Hajj MC. Ik ondersteun jonge Palestijnen met hun studie naar vermogen.

Reacties zijn gesloten.