327. Exodus 3. …God heeft de ellende en het lijden van zijn volk gezien (in Egypte)

free Palestine in Jewish settlement

Bethlehem 5 juni 2011

Beste mensen,

Vrede en alle Goeds.

Soms kan ik ’s morgens vroeg heerlijk mijmeren en onderwerpen doordenken. Dat gebeurde afgelopen woensdag ook. Ik wil je deelgenoot maken van wat bij mij opborrelde. Al enige tijd realiseer ik mij, dat met name door de schandalen van misbruik van kinderen binnen de kerk in feiten voor veel mensen de bodem van hun geloof is weggeslagen. Wel houden zij vast aan wat zij belangrijk vinden, maar een gevoel van samen een gemeenschap te zijn is verdampt. Het wordt steeds moeilijker iets bij geloven voor te stellen.

Hoe hier nu uit te komen? Dit lijkt mij tegenwoordig een belangrijke vraag. Ik denk daar wel een weg in te vinden. Deze is de volgende: ik grijp terug op een oud bijbelwoord uit Exodus 3. Hier staat geschreven, dat God heeft de ellende en het lijden van zijn volk gezien (in Egypte). Hij gaat zijn volk bevrijden. Wat er staat, is dat God mededogen zal tonen aan zijn volk via de broers Moses en Aäron. Moses ziet wat God bedoelt en gaat aan de slag. Mededogen is hier het sleutelwoord: betrokkenheid tonen op mensen om je heen zonder iemand uit te sluiten. Dit vraagt stevigheid in jezelf en het kennen van je grenzen.

Een vervolg is te vinden bij Jesus, die mededogen had met de mensen, die al de hele dag bij hem waren en niets te eten had. Hij zorgde voor brood met vis. Jesus had mededogen met Jerusalem en weende.

In een andere traditie komt eveneens mededogen als centraal waarde naar voren. Siddharta Gautama groeide als koningszoon op en werd verre van ziekte ouderdom en dood gehouden om te voorkomen dat hij de kant van de religie zou opgaan. Tevergeefs. Hij was nieuwsgierig naar wat er zich buiten de paleismuren afspeelde. Hij kwam ziekte, ouderdom en dood tegen en ontwikkelde mededogen. Hij werd verlicht, Boeddha.

Is dit alleen iets van een ver verleden? Het slot van het schitterende album ‘Question of Balance’ van de Moody Blues uit 1970 laat het volgende zien:

Upon this he saw that when he was of anger or knew hurt or felt fear, / It was because he was not understanding, / And he learned, compassion. / And with his eye of compassion.

He saw his enemies like unto himself, / And he learned love.

Hierop zag hij dat wanneer hij boos was, letsel kende of vrees voelde, het hem overkwam, omdat hij het niet begreep, en hij leerde mededogen. En met zijn oog van mededogen zag hij zijn vijanden gelijk aan hemzelf. En hij leerde liefde kennen.

Mededogen is niet iets van overmand worden door allerlei mooie gevoelens, maar scherp zien wat er gaande is, mensen in hun waarde laten en hen met respekt ten dienste staan.

Uiteraard is er genoeg gebeurd. Op de eerste plaats een aanvulling op mijn vorige brief. Mijn vriendin Hadassah vermoedde dat de scene, die ik van een kleuterklas beschreef, vermoedelijk van een Haredi school is. De Haredi zijn een stroming in het Jodendom, die niet bij iedereJood geliefd is. Zij wees ook op een school van Neve Shalom, waar Joden en Palestijnen in vrede naast elkaar leven. Via Google kan nog gekeken worden naar Hand in Hand Schools en Open House Ramle.

Afgelopen maandag was er een feestelijke opening van een nieuw huis voor dubbel gehandicapte kinderen vlak bij ons klooster.

Dinsdag sprak ik een jongeman, die ik met zijn studie steun. Hij had een triest verhaal. De middag ervoor was hij een vriend aan het helpen en stond met hem op het dak. Die vriend wilde iets oppakken en verloor zijn evenwicht Hij viel van vijf hoog. Hij was nog jong, 20 jaar en laat een vrouw van 24 en twee kinderen van drie en anderhalf na. Woensdagmiddag ben ik op condoleancebezoek geweest in een gebouw bij de ingang van het Deheisha kamp, dat vaak hiervoor gebruikt wordt.

De jongeman, die ik help, is een van de vier mannelijke studenten in zijn jaar. Voor de rest zijn het 50 vrouwen. Toen ik er later met Mohammed Oweineh over de ongelijke verdeling van mannen en vrouwen sprak, vertelde hij mij, dat 75% van de studenten op de universiteit vrouwen zijn. Dit komt doordat volgens hem meer meisjes dan jongens geboren worden.

Die woensdag bezocht ik Hajj en sprak met hem over afgelopen zaterdag en met name over het kontakt met de soldaten, dat bijzonder normaal en gemoedelijk verliep. Het is een teken van hoop.

Donderdag bezocht ik Toine. Hij nodigde mij uit voor een gebedsdienst komende zaterdag op het terrein van de zusters Benedictinessen pal bij de muur in het kader van de vredesweek Palestina – Israël. Het valt samen met de herdenking van de zesdaagse oorlog in 1967, waardoor het resterende deel van Palestina onder Israëlisch gezag kwam.

De viering was georganiseerd door het Arab Educational Institute. Daar was een oudere Engelse vrouw ook bij aanwezig. Het bleek, dat zij vorig jaar op 29 juni te voet vertrokken was om naar het Heilige land te gaan. Zij heeft het rustig aan gedaan. Onderweg heeft zij Assisi aangedaan. Vanwege vele waarschuwingen heeft zij Albanië vermeden. De onrust in het Midden Oosten heeft haar doen besluiten om niet door Syrië te gaan. Efese in Turkije werd haar eindpunt van het eerste deel van haar wandeling. Vandaar is zij doorgevlogen naar Tel Aviv. Juist gistermiddag om drie uur kwam zij in Bethlehem aan.

Na afloop van de gebedsdienst liepen wij naar het Vredeshuis, officieel Sumud huis geheten. Sumud staat voor onverzettelijkheid. Hierbij kwam wij langs de doorgang door de muur voor auto’s. Uit voorzorg werd de deur gesloten tot wij verder waren.

Donderdagmiddag bezocht ik ook de familie Al Azza. Alleen de moeder was thuis, wat de gelegenheid bood met elkaar te praten. Het bleek, dat zij haar leven lang al vegetariër is geweest, langer dan ik vegetariër ben.

Ik voeg twee aanhangsels toe: een over het ontstaan van de Islam als een beweging van een religieuze hervorming van strikt monotheïsme en rechtvaardig gedrag, die ook Christenen en Joden omvatte. Het tweede aanhangsel is de reaktie van Tikkun van progressief religieuze Joden in de VS op het bezoek van Netanyahu aan de VS en zijn speech en kommentaar op de speech van president Obama. Ik wil hierbij twee opmerkingen maken. Als Netanyahu spreekt van onverdedigbare grenzen van 1967, is mijn vraag: welke grenzen zijn wel verdedigbaar tegen raketten? Als Obama vindt, dat de VN niet de Palestijnen een eigen staat kan geven, maar dat dit door onderhandelingen tussen Israël en Palestina moet gebeuren, dan geeft hij Israël het vetorecht op een onafhankelijke staat Palestina.

Een andere lezing over het ontaarden van goede mensen is te vinden via de link http://mitworld.mit.edu/video/459.

Groeten uit Bethlehem, Louis
 

English 

© 2011

The Rise of Islam (2)

Cover
As I already indicated, I was under the impression that the quest for the historical Muhammad was a cul-de-sac. On the one hand, much criticism of the rationalized legend was fair: the lateness of the sources is indeed a problem and the presence of Christian soldiers in Islamic armies demands an explanation. However, it was obvious, at least to me, that the alternatives were worse, and I did not believe that we would ever come closer to what really happened in Mecca and Medina at the beginning of the seventh century.
But I was too pessimistic. I just read Fred Donner’s recent book Muhammad and the Believers, which may be the equivalent of E.P. Sanders’ book on the historical Jesus, The Historical Figure of Jesus: a common-sense book on a religious innovator that, although not every scholar will agree with every aspect, will be well-respected and will dominate the field for quite some time. I am very impressed. This may be the new synthesis.
According to Donner, Muhammad did not set out to create a new religion. He was a radical monotheist, who accepted in his band of followers all Jews, Christians, and Arabs who believed in one God. To these ecumenical ideas, the Believers added some doctrines of their own, but the main point was that at the end of times, which they believed to be near, only monotheists would be saved. They wanted to prepare the world for this Judgment, cooperating closely with other righteous monotheists.
It was much later, in the early eighth century, that the Muslims became a new, self-consciously different monotheistic religion. Among the factors that contributed to this development was the fact that the Believers and other monotheists recognized that the ideas about God’s uniqueness and oneness, as maintained by the Jews and Muslims, could never be reconciled with the Trinitarian theologies of the Christian churches. Another factor, equally important, was a growing awareness that not all people would accept the Quran as the most important revelation or Muhammad as the seal of the prophets. The end of Islamic expansion may have contributed to this awareness: the conquest of Uzbekistan was extremely difficult and a crisis in Andalusia made it impossible to subject the Frankish kingdom – but this is a point that Donner does not digress upon.
He tells his story well. I really liked his book, not only because of the general thesis, but also because along the road, Donner makes a lot of extremely illuminating remarks. When we discuss the great conquests, he says, we must assume that diplomacy was more important than we can deduce from our sources. He may be right: perhaps, the battles were just violent interruptions of a mostly peaceful process of conversion to ecumenism. The main destructions, at least, seem to belong to the terrible Byzantine-Sassanian War (602-628), and appear to be unrelated to the wars of the Righteous Caliphs.
Donner does not stress it, but people may indeed have become Believers because they were sick of Byzantine and Sassanian violence. They may have regarded the conflict as one of the tribulations of the end time. Apocalyptic ideas, Donner correctly observes, were still very much alive at the end of the seventh century, and he is probably right when he proposes that the Dome of the Rock was meant to be “the locale in which [Caliph] ‘Abd al-Malik (or one of his successors), as leaders of the righteous and God-fearing empire of the Believers, would hand over to God the symbols of sovereignty at the moment the Judgment was to begin”.
The idea that the Believers were originally ecumenical monotheists is simple. Reading the book, I found myself wondering why nobody thought of this before. But now that Muhammad and the Believers has been written, it is hard to think differently. It explains why Christian soldiers joined Arab armies and why, as late as 800, a Zoroastrian could be tax collector in northern Mesopotamia. We need new questions to proceed beyond Donner’s fine book.
Fred M. Donner, Muhammad and the Believers at the Origins of Islam (2010)
The origins of Islam have been the subject of increasing controversy in recent years. The traditional view, which presents Islam as a self-consciously distinct religion tied to the life and revelations of the prophet Muhammad in western Arabia, has since the 1970s been challenged by historians engaged in critical study of the Muslim sources.
In Muhammad and the Believers, the eminent historian Fred Donner offers a lucid and original vision of how Islam first evolved. He argues that the origins of Islam lie in what we may call the “Believers’ movement” begun by the prophet Muhammad—a movement of religious reform emphasizing strict monotheism and righteous behavior in conformity with God’s revealed law. The Believers’ movement thus included righteous Christians and Jews in its early years, because like the Qur’anic Believers, Christians and Jews were monotheists and agreed to live righteously in obedience to their revealed law. The conviction that Muslims constituted a separate religious community, utterly distinct from Christians and Jews, emerged a century later, when the leaders of the Believers’ movement decided that only those who saw the Qur’an as the final revelation of the One God and Muhammad as the final prophet, qualified as Believers. This separated them decisively from monotheists who adhered to the Gospels or Torah.

Advertisements

Over louisbohte
Ik ben een minderbroeder in de voettappen van Franciscus van Assisi en woon in Bethlehem naast de Geboortekerk. Ik ben verantwoordelijk voor Vrede, Gerechtigheid en Eerbied voor de Schepping voor de Minderbroeders in het Heilige Land. Ik ben manager van de Hiphopper Hajj MC. Ik ondersteun jonge Palestijnen met hun studie naar vermogen.

Reacties zijn gesloten.