338 clans en democratie in Libië / – / clans and democracy in Libya

Bethlehem 23 oktober 2011
Beste mensen,
Vrede en alle Goeds.
Het was een gedenkwaardige week met de eerste fase van de gevangenenruil tussen Israël en Hamas en de dood van Ghadaffi. Maar ik wil eerst beginnen met het bezoek van mijn Indiase medebroeder Bob Vadakkal afgelopen zondagmiddag.  
Bethlehem October 23, 2011
Dear friends,
Peace and all good.
It was a memorable week with the first phase of the prisoner swap between Israel and Hamas and the death of Khadafy. But I would first start with the visit of my Indian brother Bob Vadakkal last Sunday.
 

Ik pikte hem bij de checkpoint op en samen wandelden we naar de familie Alazza voor de lunch, een eenvoudige maaltijd en een plezierig gesprek. We namen daar de tijd voor. Vervolgens gingen we naar de checkpoint om vervolgens naar mijn vriendin Hadassah te gaan, die in 1977/8 drie maanden in India in een ashram was geweest.
Het passeren van de checkpoint was gedenkwaardig, want vlak voor ons was een nog vrij jonge vrouw met vijf kleine kinderen, die naar Jerusalem wilde gaan. Maar helaas, het werd haar verboden. De reden was, dat haar man een Jerusalem identiteitskaart heeft, zij een West Bank identiteitskaart en hun kinderen in de paspoort van hun vader waren ingeschreven. Bob was geschokt dit voor zijn ogen te zien gebeuren.
Ik was van plan om met de nieuwe tram naar Hadassah te gaan, maar dat ging niet door vanwege een staking. De tram draait nog steeds proef en daarom hoeft nog niet betaald te worden. Dit gebeurde tijdens het loofhuttenfeest. Bijzonder opmerkelijk.
We namen de bus en hadden een aangename tijd bij Hadassah, voor wie het bezoek heel plezierig was door de open geest van Bob. We werden welkom geheten door Indiase muziek.
De volgende dag maakte hij een wandeling door wadi Qelt naar Jericho langs een rivierbedding, die nu nog droog staat. Onderweg genoot hij de gastvrijheid van Bedoeïenen. De gastvrijheid bij de verschillende mensen zijn voor hem het meest gedenkwaardig van zijn reis geweest.
Ik heb meegegeten in ons moederklooster in Jerusalem en ben daarna naar huis gegaan. In Jerusalem heerste een vrolijke feeststemming vanwege het loofhuttenfeest. Op weg naar de checkpoint hoorde ik achter mij Nederlands praten. Het waren twee jonge vrouwen, die voor enige tijd in Beit Sahour wonen voor vrijwilligerswerk.
Dinsdag ben ik naar de school geweest, waar Sana lesgeeft vanwege haar verzoek om daar regelmatig te komen en met de studentes en studenten in het Engels te converseren. Ik ben daar niet op ingegaan. Ik had er twee redenen voor. De eerste is, dat een soortgelijk experiment op de Terra Sancta school tot twee keer mislukt was. De tweede reden is, dat ongetwijfeld er studentes zullen zijn, die op mij verliefd worden. Dat kun je zo hebben met tienermeisjes. Ter plekke ontdekte ik een derde reden. Voor een gesprek in een taal moet je een woordenschat hebben van minimaal ongeveer 700 woorden. Dat halen de leerlingen op de school bij lange na niet.
Dinsdag was ook de dag van de gevangenenruil. De TV in de kamer van de directrice stond dan ook aan. Het gebouw ziet er van buiten mooi uit met veel bloeiende planten.
Over de ruil las ik in een artikel van Uri Avnery een aardig detail. Een 5 jarige jongen was gevraagd waarom laten we 1027 gevangenen vrij voor 1 soldaat. Zijn antwoord was heel onverwacht: “Omdat wij velen van hen hebben gevangen en zij slechts een.” (“Because we caught many of them and they caught only one.”) Zie aanhangsel.
Onder de vrijgelaten gevangenen was er een Christen uit Bethlehem, die naar Gaza werd verbannen.
Donderdag was het definitieve einde van Khadaffi. De vraag is: wie volgt. Er zijn twee kandidaten: Assad van Syrië en Saleh van Jemen. Vrijdagavond heeft de Veiligheidsraad een resolutie aangenomen, waarin Saleh werd aangeboden niet vervolgd te worden als, hij opstapt. Dit lijkt haast op een grap. Syrië is een ander verhaal vanwege de belangen, die er spelen. Met Assad weet je wat je in huis hebt. Bovendien is de samenleving in Syrië gecompliceerder met verschillende religieuze stromingen.
Er wordt nu mooi geroepen om democratie in Libië, maar dit toont weinig kennis van de Arabische cultuur. Het is zinvoller ervan te spreken dat alle clans gelijkelijk kunnen delen in de ontwikkeling van Libië. Als dat zou lukken, is er werkelijk vooruitgang voor de Libische bevolking.
Donderdag ook kreeg ik een email binnen met een decreet van de patriarch. Het decreet bevat enkele merkwaardige passages. Er mag alleen gecelebreerd worden met het missal van paus Johannes XXIII, niet die van Pius V. Er moet een altaar geplaatst worden, waar een priester met de rug naar het volk kan celebreren. De aanhangers van Levebre kunnen een privémis celebreren zonder er reclame voor te maken. Wie kontroleert internet? Zie aanhangsel.
Ik had dinsdag met mijn tafelgenoot over erkenning van Israël als een Joodse staat, een eis, die Israël aan de Palestijnen stelt als onderdeel van een vredesregeling. Ik wierp hierop tegen, dat in dat geval ongelijkheid tussen enerzijds Joden en anderzijds Christenen, Moslims, Bedoeïenen en Druzen wordt bevestigd.
Het is de afgelopen tijd onrustig in de vroegere kolonie van Nederland, West Papoea. Daar is de een na grootste goud- en kopermijn ter wereld. De arbeiders protesteren tegen de lage lonen. Daardoorheen speelt ook de roep om onafhankelijkheid. Bijna driehonderd mensen zijn opgepakt en een dag later zijn de meesten vrijgelaten op 13, die als leiders worden gezien. Zij zijn gemarteld. Enkele jongemannen zijn gedood. Ook een medebroeder in de vorming heeft met het protest meegedaan. Hierop is vervolgens ons vormingshuis in Abepura door een eenheid van het leger beschoten, met gewonden, maar zonder doden.
Een positief punt is, dat een Papoua minister voor milieu is geworden. Dit is wel een heidense klus met zo’n goud- en kopermijn ten koste van de bossen in zijn geboortegebied.
Ik voeg nog twee aanhangsels toe: de ene is een verklaring van de Israëlische Commité tegen het verwoesten van huizen over de aanvraag voor een erkenning van een Palestijnse staat (salvaging September) en de andere gaat over de banden, die Kadaffi met het Westen had. (Obama celebrated the killing of Kaddafi).
Vanmorgen zag ik op Al Jazeera een onthutsende reportage over de gewapende strijd van Maoïsten tegen de Indiase regering, zogenaamd ten gunste van de aboriginals in India, mensen, die al in India woonden voordat 4000 jaar geleden Indo-Germanen India binnentrokken. In feite worden deze mensen zowel door de Maoïsten als door regeringstroepen geterroriseerd.
Groeten uit Bethlehem,
 
Louis I picked him up near the checkpoint and we walked together to the family Alazza for lunch, a simple meal and a pleasant talk. We took time for it. Then we went to the checkpoint and then we continue to my friend Hadassah, who had been in an ashram in India in 1977 / 8 for three months.
Passing the checkpoint was memorable, because right before us was a rather young woman with five small children, who wanted to go to Jerusalem. But alas, it was forbidden. The reason was that her husband has a Jerusalem ID card, she a West Bank identity card and their children were enrolled in the passport of their father. Bob was shocked to see this happening before his eyes.
I was planning to use the new tram to go to Hadassah, but this was not possible because of a strike. The tram is still running test and therefore we don’t need to pay. This happened during the feast of Sukkoth. Particularly noteworthy.
We took the bus and had a pleasant time at Hadassah’s home, for whom the visit was very pleasant by the open mind of Bob. We were welcomed by Indian music.
The next day he made a walk through Wadi Qelt to Jericho along a riverbed, which is still dry. Along the way he enjoyed the hospitality of the Bedouin. The hospitality of the different people is for him the most memorable part of his journey.
I ate in our mother monastery in Jerusalem and then I went home. In Jerusalem was a happy party mood for the feast of Sukkoth. On the way to the checkpoint I heard behind me speaking Dutch. They were two young women, who are for some time to volunteer in Beit Sahour.
Tuesday I went to the school, where Sana teaches, for her request to come there for regular conversation in English with male and female students and students. I said not to do this. I had two reasons. The first is that a similar experiment on the Terra Sancta School twice failed. The second reason is that undoubtedly there will be students who are in love with me. You can expect this from teenage girls. On the spot I discovered a third reason. For a conversation in a language you need a vocabulary of at least about 700 words. The students at the school meet it by no way.
Tuesday was the day of the prisoner exchange. The TV in the room of the director was then also. The building looks nice from the outside with lots of flowering plants.
About the prisoners swap I read in an article by Uri Avnery a lovely detail. A nice 5 year old boy was asked why we had released 1027 prisoners for one soldier. His answer was quite unexpected: “Because we caught many of them and they caught one.” See attachment.
Among the released prisoners there was one Christian from Bethlehem, who was exiled to Gaza.
Thursday was the final end of Qaddafi. The question is: who follows. There are two candidates: Assad of Syria and Saleh of Yemen. Friday, the Security Council passed a resolution in which Saleh offered not to be prosecuted if he steps down. This seems almost a joke. Syria is a different story because of the interests that are at play. With Assad you know what you got. Moreover, the society in Syria is more complicated with different religious streams.
There is now a call for democracy in Libya, but this shows little knowledge of Arab culture. It makes more sense to plea that all clans will share equally in the development of Libya. If this happens, there is real progress for the Libyan people.
Also Thursday I received an email with a decree of the Patriarch. The decree contains some remarkable passages. There should only be celebrated with the Missal of Pope John XXIII, not those of Pius V. An altar should be placed, where a priest can celebrate with his back to the people. The supporters of Levebre can celebrate a private Mass without advertising it. Who controls internet? See attachment.
Tuesday I talked with Lawrence about recognition of Israel as a Jewish state, a demand that Israel ask from the Palestinians as part of a peace settlement. I opposed to this, in which case inequality are confirmed between Jews at one side and Christians, Muslims, Druze and Bedouin at the other side.
There is recently unrest in the former colony of the Netherlands, West Papua. Here is the second largest gold and copper mine in the world. The workers are protesting against low wages. Throughout there is also the cry for independence. Nearly three hundred people were arrested and one day later, most released beside 13 seen as leaders. They were tortured. The young men were slain. Also a fellow brother in the formation has joined the protest. Then our house of formation in Abepura has been shot by a unit of the army with injuries but no deaths.
One positive point is that a Papuan has become minister of environment. This is a tough job with such gold and copper mine at the expense of the forests in his native region.
I add two more attachments: one is a statement by the Israeli Commit Against House Demolitions on the application for recognition of a Palestinian state (salvaging September) and the other is about the bonds that Kadaffi had with the West. (Obama celebrated the killing of Qaddafi).
This morning I saw a shocking report on Al Jazeera about the Maoist armed struggle against the Indian government, ostensibly for the benefit of the aboriginal people in India, people who have lived in India before 4000 years ago, Indo-Germanic tribes invaded India. In fact, these people are terrorized by both: the Maoists and government forces.
Greetings from Bethlehem,
Louis
 

© 2011 Louis Bohte

© 2011 Louis Bohte




Advertisements

Over louisbohte
Ik ben een minderbroeder in de voettappen van Franciscus van Assisi en woon in Bethlehem naast de Geboortekerk. Ik ben verantwoordelijk voor Vrede, Gerechtigheid en Eerbied voor de Schepping voor de Minderbroeders in het Heilige Land. Ik ben manager van de Hiphopper Hajj MC. Ik ondersteun jonge Palestijnen met hun studie naar vermogen.

Reacties zijn gesloten.