344 geen haar beter / – / no better than anyone

Bethlehem 4 december 2011
Beste mensen,
Vrede en alle Goeds.

Een aardig vervolg op het optreden van Husam en andere acteurs vertelde Wisam mij.

13. in the picture

 
Bethlehem, December 4th 2011
Dear friends,
Peace and all good.

A nice sequel to the actions of Husam and other actors, Wisam told me.  

Er was vorige week een optreden, waarin de Duitse groep en de Palestijnse groep samen aan de slag gingen en met elkaar praatten in hun eigen taal. Wisam kon dit zeer waarderen. Een heel andere opmerking van hem was, dat hij kennelijk eenvoudige minderbroeders waardeert. Hiermee verloochent hij, advocaat zijnde, zijn afkomst niet, namelijk uit een vluchtelingenkamp, waar ze het met name sinds het uitbreken van de tweede Intifada niet breed hadden door de werkloosheid van zijn vader.
Ik heb bij hem thuis een jonge vrouw leren kennen, die op mij indruk maakt. Het blijkt, dat vorig jaar haar moeder overleden is na een jarenlange ontbreken van haar geheugen. Zij heeft een broer, die erg op zichzelf is. Zij was voor een tijdje bij de familie Alazza in huis. Zij heeft een baan en heeft een open geest. Zij was ook bij de voorstelling van Husam in Ramallah.
Een andere aardigheid was, toen vorige week ik het Deheishakamp verliet om naar huis te gaan. Ik kon meteen een taxi instappen en een mij onbekende jongeman, die tegelijk met mij instapte, betaalde voor mij de rit.
Ik kreeg een twee emails doorgestuurd van mijn vriendin Hadassah, gericht aan het gemeentebestuur van Jerusalem, waarin zij pleit voor een vreedzamere omgang met de Palestijnen in de stad. Dit bracht mij op de volgende gedachte: Wie vrede wil, is op zoek naar bondgenoten en heeft hen nodig. Wie oorlog wil, is op zoek naar vijanden en heeft hen nodig.
Gisteren bezocht ik Basima met een goede reden. Haar zoon Mohammed had twee dagen eerder stenen naar een Israëlische jeep gegooid. Nu verblijft hij in de Israëlische Ofer gevangenis. Het betekent een zware tijd voor het gezin.
Ik hoorde hiervan bij mijn bezoek aan haar schoonzus Sana afgelopen vrijdag. Die heb ik blij kunnen maken met steun aan de studie van haar zoon, die ook Mohammed heet. Dat was hard nodig, want studerend voor tandarts in Cairo, werd hij uit de les gestuurd, omdat hij een bepaald instrument niet kon kopen.
Bij een bezoek aan de Owaineh’s merkte ik, dat de jongste zoon, Adel, kennelijk van muziek houdt. Zijn moeder is opzoek naar een mogelijkheid van muziek onderricht voor hem.
Hier in huis blijkt, dat we het deze winter zonder centrale verwarming zullen moeten doen, omdat dat te duur zou zijn. Daarvoor in de plaats kan ieder een electrische kachel krijgen, mits hij zich meldt. Er zijn meer bezuinigingen doorgevoerd. Zo zijn de toiletten voor de pelgrims bij de ingang van ons klooster en onze kerk gesloten van wege de waterrekening. De mensen kunnen wel terecht in het hotel naast ons tegen 1 shekel of 20 eurocent.
Ik kom ook minder aardige kinderen tegen. Toen ik donderdag over het Geboorteplein naar huis liep, zag ik een kind op de grond liggen met boven op hem een jongen. Het kind huilde. Ik ben ernaar toe gegaan en heb de jongen van het kind afgehaald. De jongen deed leuk en aardig, maar toen ik hem liet gaan, drukte hij het kind weer tegen de grond. Daar heb ik korte metten mee gemaakt en gaf het kind de gelegenheid naar het Kribbeplein te lopen, wat hij op zijn gemak deed. Hierna kon de jongen weer verder. Hij liet het kind met rust, maar liep tegen mij te schelden. Dat was verder zijn probleem.
Vrijdagmorgen kreeg ik een email, dat na het middageten de stroom voor korte tijd afgesloten zou worden.
Afgelopen week stuitte ik op twee zaken, waar ik aandacht aan wil besteden. De eerste zaak is, dat al in 1954 binnen de Katholieke Kerk gewaarschuwd werd voor sexueel misbruik van kinderen. Zie bijlage. Het is schokkend, dat met die waarschuwing feitelijk nauwelijks iets mee gedaan is. In 1958 werden 112 instellingen van Katholieke Verbond voor Kinderbescherming gewaarschuwd voor misbruik. Dit betekent dat honderden mensen hiervan op de hoogte geweest moeten zijn, de leden van de besturen. Was er sprake van verlegenheid om daadwerkelijk sexueel misbruik van kinderen te voorkomen? Of susten mensen hun geweten in slaap met de gedachte, dat de misbruikte kinderen er wel overheen zouden groeien? Het is in elk geval ontluisterend, dat dit zo kon gebeuren. Het zal voor nog meer mensen een teken zijn, dat zij niet langer op de leiding van de Katholieke Kerk kunnen vertrouwen. Zij zullen zich belazerd voelen. Het is beschamend.
Heel Freudiaans zei kardinaal Simonis: wir haben es nicht gewusst. De betekenis van dit zinnetje is namelijk: wij wisten het wel, maar wij verdringen het en ontkennen het tegen derden. Ik zag dit op de TV van afgelopen dinsdagavond bij de NCRV via uitzending gemist.
De gevolgen zijn onoverzienbaar. Ten eerste dragen misbruikte kinderen dit levenslang met zich mee. Ten tweede is enig moreel gezag bij de leiding van de Katholieke Kerk in enig publiek debat de komende tientallen jaren weg, uitzonderingen bij individuele leiders daargelaten.
Een andere zaak was een opiniestuk van Stef Blok, fractievoorzitter van de VVD in de 2e kamer. Hij schreef over beklemmende morele superioriteit van links. Ik heb eerder zo’n soort geluid gehoord zoals: “Het hart klopt links.” Alsof dat een alibi is voor wat beschouwd wordt als ‘betere’, want linkse politiek. Misschien ligt hier voor een deel de verklaring voor het huidige kabinetsbeleid, dat zich weinig gelegen laat liggen wat linkse partijen aan kritiek spuien. Waar sprake is van vermeende morele superioriteit, is kritiek zeer noodzakelijk. Ik moet denken aan wat eens goede vrienden van mij mij zeiden: wij zijn geen haar beter dan de Nazi’s. Oeps, dat was schrikken. Hun argument was: wat zouden wij in hun plaats gedaan hebben? In dat argument kan ik mij volledig vinden. Ik ben geen haar beter dan wie ook. Vandaar uit kan ik een basishouding ontwikkelen van mededogen en oog hebben voor ieders zwakheden en onvolkomenheden. Een samenleving zonder mededogen kent geen beschaving. Deze benadering sluit morele superioriteit uit als onderdeel van beschaving.
Stef Blok benadrukt ruimte voor eigen initiatief. Dat is deels juist. Mijn opvatting is, dat ieder mens het recht heeft zijn/haar talenten te ontwikkelen in dienst van de samenleving. Eigen initiatief is geen vrijbrief om te doen en te laten waar je zin in hebt, omdat je toevallig er het geld voor hebt. Het slechts willen profiteren van een uitkering is hier een perfect spiegelbeeld van.
Dan kom ik bij het punt, dat er mensen zijn, die de vaart der volken niet kunnen bijsloffen. Ik ken het verhaal van een vrouw, die van een uitkering leeft, maar gedwongen was die een keer per maand te ontvangen. Zij wist niet met geld om te gaan, maar wilde er ook ‘bijhoren’. Zodra ze haar geld had, leefde ze enkele dagen als een grote madam, tot het geld op was. Dan was het vervolgens sappelen om de rest van de maand door te komen.
Hoe voorkom je dat mensen zich aan hun lot overgelaten voelen? Hoe kunnen zij hun waardigheid bewaren? Wals niet over mensen heen.
Het lijkt erop, dat sommige mensen erop uit zijn geld te besteden aan materiële zaken. Dit is nooit genoeg en leidt bijv. tot een waanzinnige bonuscultuur. Andere mensen richten zich op een ideologie, waaraan iedereen onderworpen moet worden voor hun eigen bestwil of welzijn. Dat mensen een eigen verantwoordelijkheid naar draagkracht hebben, ontgaat hen.
Maar waar het op aankomt, is dat in mensen geïnvesteerd wordt, zodat ieder tot zijn/haar recht komt. Laat de mensen zelf beoordelen of zij tot hun recht komen. Het gaat om een basishouding die de menselijke waardigheid centraal stelt ongeacht positie of status. Waar wederzijds respect bestaat zijn we op de goede weg, een weg naar een sociale, menselijke samenleving.
Ik voeg enkele aanhangsels toe: over de hoogste prijs, die in de huidige crisis betaald wordt, over problemen in Israël uit Ha’aretz, en over een rekenprobleem: de JSF straaljager kost 116 miljoen, de VS willen er 2400 kopen en betalen 384 miljard volgens teletekst.
Ik heb sinds kort een andere bank, namelijk Triodos. Die investeert geen geld in o.a. de wapenindustrie. Het nummer is 212190563 t.n.v. A.A.F.M. Bohte, Utrecht. Voordelig is echter vanwege belastingaftrek: ING bank t.n.v. Provicialaat der Minderbroeders, Utrecht.

Groeten uit Bethlehem,

Louis
 

There was a show last week, which the German group and the Palestinian group started working together and talked in their own language to each other. Wisam appreciated this. A very different statement from him was that he apparently appreciates simple friars. He doesn’t deny by this, being a lawyer, his origin, being from a refugee camp, where they especially since the outbreak of the second intifada were not widely through the unemployment of his father.
In his home I met a young woman, who impresses me. It appears that last year her mother is deceased after a long absence of her memory. She has a brother who is very in himself. She was for a time at the family home Alazza. She has a job and has an open mind. She was also at the presentation of Husam in Ramallah.
Another oddity was when last week I left Deheisha camp to go home. I could immediately get in a cab and an unknown young man who stepped along with me, paid for me the ride.
I got two emails sent from my friend Hadassah, addressed to the Municipality of Jerusalem, in which she argues for a more peaceful relationship with the Palestinians in the city. This gave me the following thought: If you want peace, you look for allies and need them. Who wants war, is looking for enemies and needs them.
Yesterday I visited Basima with good reason. Her son Mohammed had two days earlier thrown stones at an Israeli jeep. Now he stays in the Israeli Ofer prison. It means a difficult time for the family.
I learned this during my visit to her sister-in-law Sana last Friday. She was happy that I could give support for the study of her son, also named Mohammed. That was vital because studying for dentist in Cairo, he was sent from the lesson, because he could not buy a particular instrument.
When visiting the Owaineh’s I noticed that the youngest son, Adel, apparently loves music. His mother is looking for an opportunity of music education for him.
Here at home it appears that we will pass the winter without central heating, because that would be too expensive. Instead, everyone can be provided with an electric heater if he asks for.

16. one heater for the living room

There are made more cuts. So the toilets for the pilgrims at the entrance to our monastery and our church have been closed because of the water bill. People can use the bathrooms in the hotel next door for one shekel or 20 eurocents.
Sometimes I have to deal with less nice children. When I was on Nativity Square walking home on Thursday, I saw a child lying on the ground with a guy on top of him. The child was crying. I went to them and have taken away the boy up the child. The boy did well and good, but when I let him go, he pressed the child back to the ground. I have made short work of them and gave the child the opportunity to walk to Manger Square, what he did relax. Afterwards the boy could continue. He left the child alone, but was swearing at me. That was also his problem.
Friday morning I received an email that after lunch the stream for a short time would be closed.
Last week I faced two things, I want to pay attention to. The first thing is that in 1954 inside the Catholic Church in the Netherlands was warned of sexual abuse of children. See attachment in Dutch. It is shocking that with the warning actually very little was done about it. In 1958, 112 institutions of the Catholic League for Child Protection were warned against abuse. This means that hundreds of people must have known this, members of the boards. There was actually embarrassed to prevent sexual abuse of children? Or people hush their conscience to sleep with the thought that the abused children would grow over it? It is certainly disconcerting, so that this could happen. It will be more people a sign that they can t no longer trust the Catholic Church. They will feel betrayed. It’s shameful.
Very Freudian Cardinal Simonis said: wir haben es nicht gewusst, we don’t have known it. The meaning of this phrase is in fact: we knew it, but we suppress it and deny it to others. I saw this on TV last Tuesday at the NCRV through broadcasting missed.
The consequences are interminable. First of all abused children carry it their whole life with them. Secondly, any moral authority from leaders of the Catholic Church into public debate disappears in the coming decades, exceptions to individual leaders apart.
Another case was an opinion piece by Stef Blok, leader of a right wing party in the Dutch parliament. He wrote of oppressive moral superiority by the left. I’ve already heard this kind of sound like: “The heart beats left.” As if that were an excuse for what is considered “better” from leftist politics. Perhaps this partly explains the current government policy, which shows little interest in left-wing party’s opinions and critics. Where there is supposed moral superiority, it is very necessary criticism. I am reminded of what was once good friends of mine told me: we are no better than the Nazis. Oops, that was scared. Their argument was: what should we have done in their place? In that argument I fully agree. I’m no better than anyone. From there I can develop a basic attitude of compassion and attention to everyone’s weaknesses and imperfections. A society without compassion knows no civilization. This approach of moral superiority is not a part of civilization.
Stef Blok highlights scope for own initiative. That is partly true. My view is that every person has the right to develop his / her talents in the service of society. Personal initiative is not a license to do whatever you like, because you have the money for it. Just one who wants to take advantage of a benefit is a perfect mirror image of.
Then I come to the point that there are people who can’t follow the speed of the development in society. I know the story of a woman who lives on benefit, but was forced to receive her money once a month. She could not deal with money, but also wanted to ‘belong to’. Once she had her money, she lived a few days as a great lady, until the money ran out. Then it was struggling the rest of the months to come through.
How do you prevent that people feel abandoned? How can they maintain their dignity? Don’t overrun people.
It seems that some people are out spending money on material things. This is never enough and leads to such an amazing bonus culture. Other people focus on ideology, which everyone must be subject to their own good or welfare. That people have a responsibility to their means eludes them.
But what matters is that people are invested, so to each his / her advantage. Let the people judge whether they come into their own. It is a basic attitude of human dignity regardless of position or status states. Where mutual respect exists, we are on the right path, a path to a social, human society.
I add some attachments. The most interesting in English are two articles from Ha’aretz about Israel. In Dutch also an article about the highest sacrifice of the crisis: Democracy.

Greetings from Bethlehem,

Louis 

© 2011 Louis Bohte

© 2011 Louis Bohte

Israeli politicians trying to delegitimize the Supreme Court

New antisemitism



Het grootste offer is niet welvaart


Advertenties

Over louisbohte
Ik ben een minderbroeder in de voettappen van Franciscus van Assisi en woon in Bethlehem naast de Geboortekerk. Ik ben verantwoordelijk voor Vrede, Gerechtigheid en Eerbied voor de Schepping voor de Minderbroeders in het Heilige Land. Ik ben manager van de Hiphopper Hajj MC. Ik ondersteun jonge Palestijnen met hun studie naar vermogen.

Reacties zijn gesloten.