347 goede ontmoetingen / – / good encounters

Bethlehem, Kerstmis 2011

Beste mensen,

Vrede en alle Goeds.

Een vredig Kerstfeest en alle Goeds voor 2012.
Ik heb een mooie week achter de rug met vele goede ontmoetingen.

Bethlehem Christmas 2011

Dear friends,

Peace and all good.

A peaceful Christmas and all the best for 2012
I have had a nice week behind with many good encounters.  

01. five Christmas girls

Ik had het vooral dinsdag druk. ’s Morgens had ik een interview met een Zwitserse theologiestudent. Dat liep heel plezierig. Ik bezocht eerst WI’AM, centrum voor verzoening en vervolgens de familie Owaineh, waar de jongste zoon mij van koffie voorzag. Hij deed dat uitstekend.
Daarna bezocht ik de familie, die ik via een Duitser heb leren kennen. Daar hoorde ik, dat de oudste dochter, Malek, bezig is om Hebreeuws te leren, omdat een vriendin van haar dat ook leert.
Daarna had ik nog een telefonische conferentie als vervolg over een mogelijk filmproject van een Duitse journalist, die een documentaire wil maken over de zogeheten ‘tent of nations’ van een Palestijn, die ten zuiden van Bethlehem een stuk land heeft, maar onder dreiging staat van zijn land verdreven te worden. Het ziet ernaar uit, dat dit project uitgevoerd kan worden. Er komt wel wat bij kijken. Het belangrijkste is, dat de eigenaar hierdoor niet in de problemen komt. ’s Avonds was er een concert in onze kerk.
Deze man, Daud Nassar, nodigde mij voor een kerstviering op donderdagmiddag uit samen met vrijwillig(st)ers en zijn familie. Het was een goede viering, waaraan ook een Israëliër deelnam, die zijn werk steunt. Een moedige man. Er waren gebeden in vier talen: Arabisch, Duits, Hebreeuws en Nederlands.
Bij terugkeer kwam ik bij de trappen naar het Kribbeplein drie jongelui tegen en maakten we een praatje. Het waren drie vrienden: twee Moslims en een Christen. Een van de Moslims zei, dat Moslims en Christenen broers van elkaar zijn. Een teken van hoop.
De hele week waren er op het Kribbeplein concerten voor de jeugd, waar ook ouderen op af kwamen. Ik ben er een paar keer naar toe geweest. Verschillende keren wilden jongelui met mij op de foto. De foto’s komen wellicht op youtube.
Een grappig incident vond plaats, toen ik Sana bezocht. Spontaan wilde zij mij een hand geven, maar trok haar hand terug zeggen, dat dit niet van haar geloof mag. Het lijkt mij eerder een zaak van cultuur. Iedere schijn dat zij op zoek is naar een man na de dood van haar man, moet vermeden worden.
Mijn ‘nicht’ Majd was er ook. Zij ging naast mij op de bank zitten, maar toen een jongen van een jaar of 11 binnenkwam, ging zij vlug ergens anders zitten.
Afgelopen maandag was er weer een bijeenkomst van de Interfaith Encounter Association. Dit keer was het onderwerp het ritueel bij de geboorte. Het ging over besnijdenis en doop. Besnijdenis bij Joden is belangrijk, omdat de naamgeving eraan gekoppeld is. Ik hoorde iets opmerkelijks: de bar mizwa ofwel het ritueel, waarbij de jongen tot de wereld van volwassenen toetreedt met alle verantwoordelijkheden, die hierbij horen, is pas zo’n 800 jaar oud. Maar de oudste vermelding van zo’n ritueel gaat terug tot Jesus, wanneer hij in de tempel achterblijft en in discussietreedt met rabbi’s.
Vooraf bezocht ik mijn vriendin Hadassah.
Woensdagmiddag ging ik de stad in en werd prompt op het geboorteplein aangesproken door een vrouw met een cameraman van een Palestijnse zender. Zij vroeg mij wat ik van de kerst in Bethlehem en wat ik de mensen zou wensen. Ik heb de nadruk gelegd op vrede onder elkaar.
Vrijdag bezocht ik mijn hiphopper Hajj. Hij nam mij mee naar boven om rustig met mij te kunnen praten. Hij vertelde mij van de veranderinge in zijn leven. De laatste tijd ging hij dagelijks naar een radiostation. Daar krijgt hij nu een eigen programma. Hij wil zich richten op kinderen tussen 8 en 14 jaar. Ik wees hem erop, dat hij dan te maken heeft met drie leeftijdsgroepen: 6-9, 9 – 12 en 12 – 14 jaar. Hij gaat aan jongeren les geven over hiphop via een Nederlandse organisatie. Vlak voor ik hem opzocht had hij een telefoontje gekregen van een directeur van een mediabedrijf. Die was twee maanden naar hem zoek geweest na zijn optreden in Taybeh tijdens het bierfeest. Hij was kennelijk zo onder de indruk van hem gekomen, dat hij met hem een film wil maken. Zo gloort voor hem een nieuwe toekomst. Hij is veranderd. Voorheen wilde hij beroemd worden. Nu wil hij iets aan de jeugd doorgeven. Vrede is voor hem een centraal punt geworden. Hij wil ook Israëlische jongeren bereiken. Hij dankt God voor deze kansen, die hij nu krijgt. Hij vroeg mij hoe hij deze dank tot uitdrukking kon brengen. Ik antwoordden hem: door de nieuwe hoop in zijn leven, die hij gekregen heeft, aan de jeugd door te geven. Zoiets zie ik mij nog niet zo gauw in Europa gebeuren. Hij ervaart dat mensen vertrouwen in hem hebben.
Een andere ontmoeting was afgelopen zondag in Deheishakamp. Daar bezocht ik de familie van ‘mijn’ knul Yihya. Er was ook een jongeman, die anderhalf jaar in een Israëlische gevangenis gezeten had vanwege zijn lidmaatschap van PFLP: Popular Front for the Liberation of Palestine. Hij liet mij foto’s zien, die met een mobiele telefoon gemaakt waren. Officieel is het verboden om foto’s in een gevangenis te maken.
Vrijdagmorgen kreeg ik een telefoontje van een man van de scouting van de Grieks katholieke kerk. Hij bombardeerde mij tot lid van de scouting en nodigde mij uit om ’s middags te komen. Het bleek een feestje voor kinderen te zijn met een mix van kerstman en sinterklaas. De kinderen kregen presentjes.
De voorgestelde Franse wet, die strafbaar stelt om te ontkennen, dat er in tussen 1915 1n 1917 genocide op de Armeniërs door de Turken plaatsvond is een voorbeeld van domme wetgeving. Zo’n wetgeving is een obstakel voor verzoening tussen Turken en Armeniërs, zoals Mithat Sancar, hoogleraar rechten aan de Ankara Universiteit terecht stelt. Hij is een van de weinige Turken, die voorstander is van een eerlijke confrontatie met de gebeurtenissen in 1915. Dit soort problemen los je niet met wetgeving op.
Lawrence vertelde mij, dat de Palestijnse Autoriteit 25 december, 1 en 6 januari tot nationale feestdagen heeft uitgeroepem. Hij wist er geen uitleg bij, maar volgens mij is het een stukje politiek om te zeggen, dat de Christenen er ook bij horen. Gezien de onrust in de regio met toenemend geweld tegen Christenen is dit geen luxe. Nu is de situatie in Syrië zeer verontrustend.

Groeten uit een regenachtig Bethlehem,

Louis 

I was particularly busy Tuesday. In the morning I had an interview with a Swiss theology student. That was very enjoyable. I first visited WI’AM, center for reconciliation and then Owaineh family. The youngest son provided me coffee. He did that well.
Then I visited the family, whom I have met with a German. I heard that the eldest daughter, Malek, is working to learn Hebrew, because a friend of hers that learns.
Then I had a call conference about a possible film project as a continuation of a German journalist, who wants to make a documentary about the so-called “tent of nations” of a Palestinian, south of Bethlehem who has a piece of land, but is being under the threat to be expelled from his land. It seems that this project can be executed. There is something to it. Most importantly, the owner will not be in trouble. In the evening there was a concert at our church.
This man, Daud Nassar, invited me for a Christmas celebration on Thursday afternoon in conjunction with voluntary workers and his family. It was a good celebration, to which also an Israeli participates who supports his work. A courageous man. There were prayers in four languages: Arabic, German, Hebrew and Dutch.
When I came back to the stairs to the Manger Square I met three young men and we made a chat. They were three friends, two Muslims and one Christian. One of the Muslims said that Christians and Muslims are brothers apart. A sign of hope.
All week there were at the Manger Square concerts for the youth, where there were older audiences too. I have been a few times to go. Several times young people wanted me to photograph. The photos are probably on YouTube.
A funny incident occurred when I visited Sana. Spontaneously she wanted to give me a hand, but withdrew her hand to say that this is not her faith allowed. It seems more a matter of culture. Any suggestion that she is looking for a man after the death of her husband, should be avoided.
My “cousin” Majd was there. She sat beside me on the bench, but when a boy aged about 11 came in, she quickly went to sit somewhere else.
Last Monday there was a meeting of the Interfaith Encounter Association. This time the subject was the ritual at birth. It was about circumcision and baptism. Jewish circumcision is important because the name is linked to it. I heard something remarkable: the bar mizwa or the ritual, where the boy to join the adult world with all the responsibilities associated with these, is only about 800 years old. But the earliest mention of such a ritual goes back to Jesus, when he left the temple and enters into discussions with rabbis.
I visited my friend Hadassah in advance.
Wednesday afternoon I went into town and was promptly on Nativity Square approached by a woman with a Palestinian cameraman from a transmitter. She asked me what I find about Christmas in Bethlehem and what I would like to say to people. I have emphasized peace among them.
Friday I visited my hip-hopper Hajj. He took me upstairs to sit with me to talk. He told me of the change in his life. The last time he went daily to a radio station. There, he now gets his own program. He wants to focus on children between 8 and 14 years. I pointed out that he has to do with three age groups: 6-9, 9-12 and 12 to 14 years. He will teach young people about hip-hop through a Dutch organization. Just before I visited him he had a call from a director of a media company. He was two months searching for him after his performance in Taybeh during the beer festival. He was apparently so impressed with him that he wants to make a film with him. So dawns a new future for him. He has changed. In the past he wanted to be famous. Now he wants to give something to the youth. Peace has become a central point for him. He also wants Israel to reach young people. He thanks God for this opportunity, which he now receives. He asked me how he could express gratitude. I answered him by the new hope in his life, he received, to pass this to the youth. I still see something not easily done in Europe. He feels that people have confidence in him.
Another meeting was last Sunday Deheisha camp. I visited the family of ‘my’ guy Yihya. There was also a young man who was in an Israeli prison for one and a half year, because of his membership in PFLP: Popular Front for the Liberation of Palestine. He showed me photographs that were taken with a cell phone. Officially it is forbidden to take photos in a prison.
Friday morning I received a call from a man of the scouting of the Greek Catholic Church. He bombarded me as a member of the scouting and invited me out for afternoon to come. It was a party for children with a mix of Santa Claus and St. Nicholas. The children received gifts.
The proposed French law that criminalizes to deny that in between 1915 1n 1917 genocide of Armenians by the Turks took place is an example of stupid legislation. Such legislation is an obstacle to reconciliation between Turks and Armenians, as Mithat Sancar, professor of law at Ankara University rightly states. He is one of the few Turks who favor an honest confrontation with the events in 1915. This kind of problem cannot be solved by legislation.
Lawrence told me that the Palestinian Authority has proclaimed on December 25, 1 and 6 January to national feasts. He didn’t know an explanation, but I think it’s a bit political to say that Christians belong there. Given the turmoil in the region with increasing violence against Christians is not a luxury. Now the situation in Syria is very disturbing.

Greetings from a rainy Bethlehem,
Louis 

© 2011 Louis Bohte

© 2011 Louis Bohte

Advertenties

Over louisbohte
Ik ben een minderbroeder in de voettappen van Franciscus van Assisi en woon in Bethlehem naast de Geboortekerk. Ik ben verantwoordelijk voor Vrede, Gerechtigheid en Eerbied voor de Schepping voor de Minderbroeders in het Heilige Land. Ik ben manager van de Hiphopper Hajj MC. Ik ondersteun jonge Palestijnen met hun studie naar vermogen.

Reacties zijn gesloten.