363 the feeling to be socially excluded

Bethlehem 15 april 2012

Beste mensen,

Vrede en alle Goeds.

Vorige week had ik problemen met de verzendig van mijn brief.
Ik wil beginnen met een opmerkelijke gebeurtenis van afgelopen week. Als gebruikelijk met Kerstmis en Pasen ontvingen wij afgelopen dinsdagmorgen de Grieks Orthodoxe monniken van de Geboortekerk om hun felicitaties met ons Paasfeest in ontvangst te nemen. ( Vandaag is het de beurt aan de Orthodoxen met hun Paasfeest.)
Ineens hoorden wij vlak bij ons een afschuwelijk gekrijs.  

Bethlehem April 15, 2012

Dear friends,

Peace and all good.

Last week I had problems with sending my letter.
I want to start with a remarkable event last week. As usual at Christmas and Easter we received last Tuesday the Greek Orthodox monks of the Nativity Church to get their congratulations on our Easter. (Today is the turn of the Orthodox Easter.)
Suddenly we heard a horrible screaming near us.  

Een paar gingen kijken en kwamen terug met de mededeling geen dokter erbij te halen.
Toen onze bezoekers vertrokken, ben ik – nog in mijn pij – ook gaan kijken om te zien wat er aan de hand was. Het bleek om een vrouw te gaan van in de vijftig of nog iet ouder, die aan het krijsen was. Er was een man van begin dertig en een jonge vrouw erbij. Niemand deed iets.
Ik ben toen langzaam naar haar toegegaan. Vervolgens maakte ik kontakt door mijn hand op haar schouderblad te leggen. Zij liet dit toe. Vervolgens deed zij af en toe haar ogen open en kreeg ik oogkontakt met haar. Haar geschreeuw werd minder.
Een paar broeders dachten kennelijk, dat zij van een duivel bezeten was en maakten een kruis over haar, maar dat maakte de situatie eerder erger.
Toen liet de vrouw mij haar benen zien. Ik zag enkele rode zwellingen. Na enige tijd kon de man, die later haar zoon bleek te zijn, haar kleren op orde brengen, terwijl ik mijn arm om de vrouw heengeslagen hield. Zij trok haar schoenen aan en ging de kerk in. ’s Avonds sprak ik de jonge vrouw, die uit Rusland afkomstig bleek te zijn, terwijl de vrouw en haar zoon uit de Oekraïne afkomstig waren, maar al 30 jaar in de buurt van Tel Aviv wonen. De vrouw vertoont dit gedrag al lange tijd. De jonge vrouw liet ook blijken te denken, dat de vrouw door een duivel bezeten was.

Nu heb ik zelf nooit veel opgehad met zoiets als bezeten door een duivel. Ik kreeg in feiten nu de kans te ontdekken, wat er aan de hand is, als zo’n vrouw aan het krijsen is. Volgens mij zijn er dan twee zaken aan de hand. De ene is, dat zo’n persoon pijn lijdt aan iets, waar geen aandacht aan geschonken wordt. De andere is, dat die persoon sociaal buitengesloten wordt, wat haar pijnervaring erger maakt. Haar behandelen als door een duivel bezeten verergert alleen maar het gevoel sociaal buitengesloten te zijn.

Dat de vrouw Oekraïense is, vergemakkelijkte in zekere zin de situatie. Ik hoefde niet de illusie te koesteren haar met praten te bereiken. Dat heeft zonder meer geen zin. Alleen fysiek kontakt maakte mij mogelijk haar te bereiken, en wel op een ondersteunende wijze. Proberen haar onder controle te krijgen zou averechts uitwerken, want dan heeft zij niet het gevoel gesteund te worden en blijft zij geïsoleerd.
Het geheel duurde ruim een halfuur, maar was achteraf wel erg vermoeiend. Ik moest voortdurend geconcentreerd blijven om bij haar te blijven.
Het hele voorval maakte mij duidelijk, dat de opvatting van door een duivel bezeten te zijn herzien moet worden.

De afgelopen weken hadden wij hier twee postulanten in huis, mannen, die gevraagd hebben om minderbroeder te worden. Een van hen is alweer vertrokken. Ik stel mij de vraag of de custodie toegerust is om al wat oudere mannen, die minderbroeder willen, te begeleiden in hun onderliggende spirituele vraag.
Ik moet hierbij aan denken, dat tot twee keer toe een medebroeder de vraag opwierp of het niet iets voor mij zou zijn om novicemeester te worden, een broeder die een jaar lang mannen begeleidt in hun kennismaking met Franciscaans leven. De eerste keer was in het midden van de jaren negentig en de tweede keer enkele jaren geleden.

Donderdag had ik een vermoeiende ochtend. Ik had de dag ervoor een telefoontje ontvangen van een Fransman, die mij wilde spreken bij de kerk van Aida kamp, een groot vluchtelingenkamp vlak bij de muur. Hij zou om 9 uur er zijn. Tegen half tien had ik nog niets gehoord en een SMS leverde niets op. Ik ben toen maar naar betreffende kerk gegaan, waar hij niet was. Na een tijdje wachten ging ik terug, maar vlak bij de kerk werd ik door een man binnen uitgenodigd. Zijn dochtertje van hooguit drie leidde mij naar de trap naar boven. Het was een leuke kennismaking. Spoedig kwam zijn probleem op tafel: hij heeft geen werk en heeft ook niet de kans gehad te studeren. Bij zijn eindexamen had hij 89 van de 100 punten. Maar ik kan hem niet aan een baan helpen. Toen vroeg hij mij of ik het voor hem mogelijk kon maken naar Ramallah te gaan om daar werk te zoeken. Ik gaf hem daar het geld voor. Nu maar afwachten, of hij erin slagen zal. Ik hoop het voor hem. Zo was mijn tocht niet tevergeefs.
Op weg weer naar huis, kreeg ik een telefoontje zonder kontakt. Bijna thuis had ik weer een telefoontje en bleek hij bij genoemde kerk aangekomen te zijn en kon ik weer erheen gaan. Het bleek, dat hij mijn telefoonnummer van de vrouw van Wisam gekregen had. Hij was samen met zijn broer op pelgrimage. Vandaar gingen we naar de Geboortekerk. Een van de twee komt nog een keer terug.

Afgelopen maandag hadden wij bezoek van de Italiaanse premier, die de Geboortekerk wilde zien.

Italy's Prime Minister Mario Monti waves as he leaves after visiting the Church of the Nativity, the site revered as the birthplace of Jesus, in the West Bank town of Bethlehem April 9, 2012. REUTERS/Ammar Awad

Hij zou om 11 uur komen, maar dat werd 12 uur.

Woensdag was er onduidelijkheid of een concert door zou gaan van een koor uit Spanje. Dat bleek toch het geval te zijn, maar er waren weinig mensen.

Gisteren was Hajj jarig. Hij is nu 20 geworden.
Ook hier kent april zijn grillen. Het blijft weliswaar droog, maar het temperatuur verloop is bijzonder grillig. Vanaf afgelopen donderdag is de temperatuur – deels voorspeld – : 21; 26; 30; 21; 25; 33; 18; 21; 23, 25, 19. Niet zo gezond.

Ik voeg twee bijlagen toe: een is ook de Engelse vertaling van het gedicht van Günter Grass en een over het toenemend geweld van kolonisten tegen Palestijnse boeren en hun kinderen. Verder geef ik hier twee kritische links over Israël namelijk

1. → a Jewish voice for peace

2. → een ander jood geluid

Groeten uit Bethlehem,

Louis 

A few went looking and came back with the message not to call for a doctor.
When our visitors left, I’m – still in my habit – also go to see what was going on. It proved to be a woman in her fifties or somewhat older who was to scream. There was a man in his early thirties and a young wife. Nobody did anything.
I then went to her slowly. Then I made contact with my hand putting it on her shoulder blade. She accepted this. Subsequently, she occasionally opened her eyes and I got an eye contact with her. Her screams became less.
A pair of brothers apparently thought that she was possessed of a devil and made a cross over her, but that made the situation more badly.
Then the woman shows me her legs. I saw some red swellings. After some time the man who later turned out to be her son, put her clothes in order, while I kept my arm around the woman. She took on her shoes and went into the church. In the evening I spoke to the young woman who appeared to have come from Russia, while the woman and her son came from the Ukraine, but already 30 years living near Tel Aviv. The woman exhibits this behavior for a long time. The young woman had also appeared to think that the woman was possessed by a devil.

Now I never liked so much with something like possessed by a devil. I got in fact now the chance to discover what’s going on, when such as the woman is screaming. I believe there are two things going on. One is that such a person is suffering pain by something, where there is paid no notice to. The other is that that person is socially excluded, what made her experience of pain worse. Treating her like she has been possessed by a devil only exacerbates the feeling to be socially excluded.

That the woman is from the Ukraine facilitated to some extent the situation. I did not have the illusion to get contact with her by talking. That has absolutely no sense. Only physical contact made for me possible to reach her, and in a supportive manner. Trying to control her would be counterproductive, because then she doesn’t feel supported and continues to be isolated.
It lasted for more than half an hour, but afterwards it felt very tiring. I had to constantly stay focused in order to stay with her.
The whole incident made me clear that the conception of possessed by a devil should be revised.

In recent weeks we had here two postulants in the home, men who have asked to become a friar minor. One of them has already left. I imagine the question whether the Custody is equipped to somewhat older men who want to be a friar minor, mentor in their underlying spiritual question.
I must remember that twice a fellow friar raised the question whether it is not something for me to be novice master, a friar who guides for a year men for their introduction to Franciscan life. The first time was in the middle of the nineties and the second time a few years ago.

Thursday I had a tiring morning. I had the day before received a phone from a Frenchman who wanted to see me at the church of Aida camp, a large refugee camp near the wall. He would be there at 9 o’clock. By half past nine I had heard nothing and also no answer on SMS. But when I went to that church he wasn’t there. After waiting a while I went back, but near the church I was invited by a man to come inside. His daughter, three at most led me to the stairs. It was a nice introduction. Soon he told me his problem: he has no job and has not had the chance to study. Upon his graduation, he had 89 out of 100 points. But I cannot give him a job. Then he asked me if I could make it possible for him to go to Ramallah to seek work. I gave him the money. Now wait and see whether he will succeed. I hope for him. So my trip was not in vain.
On the way back home, I received a call without contact. Almost back home, I got another call. He seemed to have arrived at that church. I could go there again. It appeared that he got my phone number from Wisam’s wife. He was with his brother on pilgrimage. Hence we went to the Nativity Church. One of the two will again return.

Last Monday we had the visit of Italian Prime Minister, who wanted to see the Nativity Church. He would be at 11 am, but that was noon, when he arrived.

Wednesday was unclear whether there would be a concert by a choir from Spain.

16. Spanish choir

That proved to be the case, but there were few people.

Yesterday was Hajj birthday. He has now become 20.
Again April knows his whims. It does remain dry, but the temperature gradient is very erratic. From last Thursday on, the temperature is – partly predicted -: 21, 26, 30, 21, 25, 33, 18, 21, 23, 25, and 19 Celsius. Not so healthy.

I add two attachments: one is the English translation of the poem by Günter Grass and the increasing violence of settlers against Palestinian farmers and their children. Furthermore, I give here two critical links about Israel:

1, → from a Jewish voice for peace

2. → of another Jewish sound’

Greetings from Bethlehem,

Louis 

© 2012 Louis Bohte

© 2012 Louis Bohte








attachments:

Israel



back to menu attachments

Warum schweige ich (English translation of the poem by Günter Grass)



back to menu attachments

Advertenties

Over louisbohte
Ik ben een minderbroeder in de voettappen van Franciscus van Assisi en woon in Bethlehem naast de Geboortekerk. Ik ben verantwoordelijk voor Vrede, Gerechtigheid en Eerbied voor de Schepping voor de Minderbroeders in het Heilige Land. Ik ben manager van de Hiphopper Hajj MC. Ik ondersteun jonge Palestijnen met hun studie naar vermogen.

Reacties zijn gesloten.