394 Advent

Bethlehem 16 december 2012

Beste mensen,

Vrede en alle Goeds.

Het is verbijsterend, wat in Newton, VS gebeurd is.
De verbijstering werkt echter ook verlammend, wat wel begrijpelijk is. Het is echter niet de eerste keer, dat zoiets gebeurd is. Dit roept de vraag op of en zo ja hoe dit te voorkomen is. De wapenwet is niet de kern van het probleem. In China gebeuren dit soort drama’s met messen.

Bethlehem December 16, 2012

Dear friends,

Peace and all Good.

It is horrifying, what in Newton, USA happened.
The perplexity is also paralyzing, what is understandable. It is not the first time that such a thing happened. This raises the question of whether and how to prevent this. The Weapons Act is not the core of the problem. In China, this kind of drama happens with knives.

 21-waiting-for-the-enlightening-of-the-christmas-tree

21-waiting-for-the-enlightening-of-the-christmas-tree

Een kleine bijdrage voor het vinden van een uitweg is mijn ervaring van meer dan 30 jaar geleden. Ik woonde toen in een huis voor resocialisatie van ex-verslaafden in Rotterdam. Mijn taak was in te grijpen, als er ’s nachts zich problemen voordeden.
Op een avond tegen elf uur kwam de dienstdoende werker in paniek naar mijn kamer, omdat een van de bewoners met een groot broodmes naar zijn kamer was gegaan. Niets doen is uiteraard geen oplossing. De politie erbij halen zou veel problemen geven. Met de jongeman in kwestie had ik geen problemen. Ik ging onmiddellijk naar zijn kamer en klopte aan. Hij liet mij binnen. Ik maakte een praatje met hem. Ik sprak niet over het mes. Na enkele minuten had ik het gevoel kontakt met hem te hebben. Ik ben toen weer naar mijn kamer gegaan. Een paar minuten later hoorde ik hem langs mijn kamer komen. Ik ging hem onmiddellijk achterna. Hij stelde mij echter gerust. Hij ging alleen maar zijn was ophangen. Probleem opgelost.
Was het mes ongevaarlijk in zijn handen? Nee. Een paar jaar later wilde zijn vader van zijn moeder scheiden om met een jonge weduwe te trouwen. Samen met een broer heeft hij toen hem met een mes gedood. Hij is veroordeeld.
Over dit voorval schreef hij een boek: Nu is hij dood.
Het is voor mij duidelijk, dat zoiets als bovengenoemde drama slechts voorkomen kan worden, als kontakt gemaakt kan worden, wat niet eenvoudig is. Het is in een samenleving als in de VS niet vanzelfsprekend om hier oog voor te hebben.

Hier gebeurt op kleinere schaal genoeg. Maandag bezocht ik twee families, die buren van elkaar zijn. Ik was er een tijd niet geweest. Bij de eerste familie zit de jongste zoon in een Israëlische gevangenis vanwege stenen gooien naar soldaten bij het graf van Rachel tijdens de korte oorlog tegen Gaza. Hij moet nog veroordeeld worden.
Een oom van hem, een jongere broer van zijn moeder zit ook in een Israëlische gevangenis dankzij een Britse wet, die tijdens het Brits mandaat was ingevoerd, die het mogelijk maakt om mensen zonder vorm van proces voor zes maanden gevangen te houden en dit steeds weer met zes maanden te verlengen. De reden voor zijn gevangenschap is, dat hij gevaarlijk zou zijn. Hij heeft in Syrië gestudeerd. Of er verband mee bestaat is echter onbekend. Oud-premier Rabin zat op grond van deze wet ook een tijd in de gevangenis tijdens het Brits mandaat.

Bij de andere familie zit ook een zoon in een Israëlische gevangenis. Hier zit een heel verhaal aan vast. Om de samenhang goed te begrijpen is het goed om te weten, dat er een stilzwijgende afspraak tussen de Palestijnse Autoriteit en de Israëlische bestaat om als het Israëlische leger Palestijns gebied binnenvalt, de Palestijnse autoriteiten niet optreedt. Zij beschermen hun burgers niet.

Afgelopen zomer kwamen kolonisten, Israëliërs die op Palestijns gebied wonen, in Al Khadr, wat leidde tot botsingen met Palestijnsejeugd. De Palestijnse Autoriteit treedt immers niet op. De Palestijnse jeugd gedroeg zich als David tegen Goliat en gooiden stenen naar de kolonisten.
Een van hen is de bewuste zoon, die gefotografeerd werd. Op grond van die foto kwam op een morgen om 4 uur het Israëlische leger in actie om hem te arresteren. Hiertoe werden 15 jeeps met 50 à 60 soldaten ingezet. De jongeman, Fouad Faraj, verzette zich en verwondde een van de soldaten. Die verloor bloed.
Fouad werd via Etzion naar de Ofer gevangenis bij Ramallah overgebracht, waar hij Mohanad ontmoette. Na zijn veroordeling werd hij naar een gevangenis in de Negev woestijn overgebracht, zo’n 190 km van Bethlehem vandaan. Hierbij werd als wraak voor de verwonding een stukje van zijn rechteroor afgesneden. Hij bloedde flink.
Zijn ouders bezoeken hem nu eens in de twee weken. Zij vertrekken ’s morgens om 4 uur van huis en komen ’s avonds rond 8 uur weer thuis. Zij hebben een vergunning voor een jaar om hem op te zoeken. Op de vergunning staat vermeld (in het Arabisch) dat zij een slecht mens mogen bezoeken.

Woensdag had ik een culture dag. Eerst werd ik door Husam opgebeld, dat om zes uur er een uitvoering van Caligula was, geschreven door Albert Camus. Caligula was een bijnaam, die kleine soldatenschoen betekende, die hij als klein kind droeg in het leger van zijn vader. (lees verder in Wikipedia.)
Husam speelde de hoofdrol. Het was uiteraard in het Arabisch. Dit had het voordeel, dat ik niet afgeleid werd door de tekst. Hierdoor kon ik me concentreren op het spel zelf. Ik vond het kenmerkend hoe in het spel Caligula speelde met de mensen en hen overleverde aan de grillen en grollen van zijn machtspositie. Het ging in mijn ogen niet alleen erom, hoe iemand in een machtspositie, die positie uitbuit, maar ook hoe hij de gelegenheid hiertoe kreeg. Zijn omgeving verzette zich niet. Hierdoor kon Caligula zich uitleven.
Halverwege Caligula moest ik weg, want ik zou ook naar een uitvoering van Ofer in Jerusalem gaan. Dat was in een klein theater. Dit was even lekker ontspannen.

 17-ofer-golany

17-ofer-golany

Wisam zit nog steeds vast. Vandaag moet hij weer voor de rechter komen. Husam heeft hem kunnen opzoeken. Husam vertelde mij, dat de corrupte man, door wie Wisam vastzit, zelf voorwerp van nader onderzoek is. Hopelijk levert dit spoedig iets op.

Vrijdag was ik even in de naaiwinkel van Anton. Er kwam een gezin binnen: moeder met twee zoons en een dochter. Ik bemerkte zorg binnen het gezin op. Ik zei dit tegen Anton. Hij beaamde dit en vertelde, dat in Moslim gezinnen meer zorg voor elkaar is dan in Christelijke gezinnen. Hij kent vele Moslims gezinnen als oud-leraar van ons Terra Santa school. Ik vroeg hem naar het waarom hiervan. Hij legde uit, dat in Christen gezinnen meer een Europese leefstijl heerst met minder zorg voor elkaar, uiteraard met de nodige uitzonderingen. Er ontbreekt ook een leiding in de kerken, van wie zorg uitgaat.

Gisteren was er de feestelijke ontsteking van de lichten en lampjes van de Kerstboom op het Kribbe plein. Dit ging gepaard met toespraken door de burgemeester en door premier Fayyad, die probeerde de mensen op te dwepen met niet al teveel succes. Na de ontsteking was er vuurwerk.

In huis was er nog iets aan de hand. Kennelijk was er in de keuken een plaag van insecten. Om ze te verdelgen werd er een gas gebruikte, dat ons noodzaakte twee dagen in het restaurant van ons hotel te eten: een eenvoudige doch voedzame maaltijd om met de heer Olivier B Bommel te spreken.

Groeten uit Bethlehem,

Louis

A small contribution to finding a way out is my experience of more than 30 years ago. I lived in a house for rehabilitation of ex-drug addicts in Rotterdam. My task was to intervene, if at night there were problems.
Once on an evening against eleven o’clock the worker in charge came in panic to my room, because one of the residents was gone to his room with a large knife for cutting bread. Doing nothing is obviously not a solution. Call the police would be much trouble. With the young man in question I had no problems. I immediately went to his room and knocked. He let me in. I had a chat with him. I was not talking about the knife. After a few minutes I felt contact with him. I went back to my room. A few minutes later I heard him passing my room. I was chasing him immediately. He eased me. He wanted just to hang up his washing. Problem solved.
Was a knife not dangerous in his hands? No. A few years later, his father wanted to divorce from his mother in order to marry a young widow. Together with a brother, he slew him with a knife. He was convicted.
About this incident, he wrote a book: Now he’s dead.
It is clear to me that something like the above tragedies can only be prevented if contact can be made, which is not easy. In a society like the U.S. it is self evident to have an eye for this.

Here happens enough on a smaller scale. Monday I visited two families, who are neighbors. I had not been there for a while. In the first family the youngest son is in an Israeli prison for throwing stones to soldiers near Rachel’s tomb during the brief war against Gaza. He has yet to be sentenced.
An uncle of him, a younger brother of his mother sits in an Israeli prison thanks to a British law, which was introduced during the British mandate, which allows to imprison people without trial for six months and to prolong this after six months again. The reason for his detention was that he would be dangerous. He has studied in Syria. If there is a connection with it is unknown. Former Prime Minister Rabin was on the basis of this law is also a time in prison during the British mandate.

In the other family is also a son in an Israeli prison. Here’s a story to it. In order to understand the relationship it is good to know that there is a tacit agreement between the Palestinian Authority and the Israeli which means that if the Israeli army invades Palestinian territories, the Palestinian Authority doesn’t do anything. It doesn’t protect its citizens.

Last summer there came settlers, Israelis living on Palestinian territory, in Al Khadr, which led to clashes with Palestinian youth. The Palestinian Authority didn’t intervene. The Palestinian youth behaved like David against Goliath and threw stones at the settlers.
One of them is the meant son, who was photographed. Based on that photo on a morning at 4 am, the Israeli army came into action to arrest him. For this purpose, 15 jeeps with 50 to 60 soldiers were deployed. The young man, Fouad Faraj, resisted and wounded one of the soldiers. He lost blood.
Fouad was brought through Etzion to the Ofer prison near Ramallah, where he met Mohanad. After his conviction, he was sent to a prison in the Negev desert and transferred to it, some 190 km from Bethlehem away. As a revenge for the injury of the soldier a part of his right ear was cut off. He bled a lot.
His parents visit him once every two weeks. They depart in the morning at 4 am from home and return home in the evening around 8 o’clock. They have a license for one year to visit him. The license is stated (in Arabic) that they may visit a bad person.

Wednesday I had a cultural day. First, I was called by Husam that at six pm there was a performance of Caligula which was written by Albert Camus. Caligula was a nickname, which meant little soldiers shoe which he wore as a child in the army of his father. (Read more at Wikipedia.)

15-caligula

15-caligula

Husam starred. It was of course in Arabic. This had the advantage that I was not distracted by the text. This allowed me to focus on the play itself. I found it characteristic how in the performance Caligula played with the people and gave them over to the whims and pranks of his dominance. It was in my eyes not only for it, how someone can exploit a dominant position, but also how he got the opportunity to do so. His environment did not resist. By this Caligula could enjoy him.
Halfway Caligula I had to leave, because I would also go to a performance of Ofer in Jerusalem. That was in a small theatre. This was just relax.

Wisam is still in prison. Today he must again come to court. Husam visited him. Husam told me that the corrupt man, who stuck Wisam, is now by himself subject of further investigation. Hopefully this is soon helpful for Wisam.

Friday I was just in the tailor shop of Anton. There was a family inside: mother with two sons and a daughter. I noticed care within the family. I said this to Anton. He agreed and said that in Muslim families care more for each other than in Christian families. He knows many Muslims families as a former teacher of our Terra Santa School. I asked him the reason why. He explained that in Christian families prevails more a European lifestyle with less care for each other, obviously with some exceptions. It also lacks a leadership in the churches, whose concern is the people of the community.

Yesterday there was the celebratory ignition of the lamps and lights of the Christmas tree at Manger Square. This was accompanied by speeches by the mayor and Prime Minister Fayyad, who try to rave the people about with not much success. After ignition there were fireworks.

 22-firework

22-firework

At home there was something wrong. Apparently there was in the kitchen a plague of insects. To destroy them a gas was used, which necessitated us to eat for two days in the restaurant of our hotel.

Greetings from Bethlehem,

Louis

© 2012 Louis Bohte

© 2012 Louis Bohte

Advertenties

Over louisbohte
Ik ben een minderbroeder in de voettappen van Franciscus van Assisi en woon in Bethlehem naast de Geboortekerk. Ik ben verantwoordelijk voor Vrede, Gerechtigheid en Eerbied voor de Schepping voor de Minderbroeders in het Heilige Land. Ik ben manager van de Hiphopper Hajj MC. Ik ondersteun jonge Palestijnen met hun studie naar vermogen.

Reacties zijn gesloten.