405 killed by Israeli “interrogators”


Father of Arafat Jaradat, after identifying his son’s tortured body(Photo:Yotam Ronen/Activestills.org)

Bethlehem 3 maart 2013
Beste mensen,
Vrede en alle Goeds.

In mijn vorige brief meldde ik de dood van een Palestijnse gevangene, Arafat Jaradat. Het bleek, dat hij vermoord werd door Israëlische ‘ondervragers’. Toen hij werd gearresteerd, kreeg hij vijf minuten de tijd om van zijn kinderen afscheid te nemen. De soldaten vertelden hem, dat het de laatste keer zou zijn, dat hij zijn kinderen zag. Het was dus moord met voorbedachte rade.

Bethlehem March 3, 2013
Dear people,
Peace and all good.

In my last letter I reported the death of a Palestinian prisoner, Arafat Jaradat. It turned out that he was killed by Israeli “interrogators”. When he was arrested, he got five minutes to say goodbye to his children. The soldiers told him that it would be the last time that he saw his children. So it was premeditated murder.

Hanna vertelde mij dit. Hij had dit op de TV gehoord. Ik vermoed, dat hij werd omgebracht, omdat hij een actief lid van PFLP was: Popular Front for the Liberation of Palestine. Hij was getrouwd en had kinderen. Hij werd 30 jaar. Dat hij stenen zou hebben gegooid, is hoogst onwaarschijnlijk.
Ik zag een foto van zijn oude vader, die ondersteund door twee mannen net het lichaam van zijn vermoorde zoon had gezien. Onvoorstelbaar. Zie foto links boven.

Maandag waren er ongeregeldheden over de West Bank als protest tegen deze moord. Hierbij werd bij de Aida kamp vlak bij het graf van Rachel een jongen van 12 neergeschoten, Odai Sahan. Ik ken hem meer dan 10 jaar. Ten tijde van de uitgaansverboden vanaf 23 november 2002 kwam op een morgen de gardiaan, Johannes Simon, mij vertellen, dat vanaf 11 uur het uitgaansverbod tijdelijk werd opgeheven. Ik ging toen meteen naar buiten, zo’n vijf minuten voor elf. Ik zag het Kribbeplein omzoomd met Palestijnen onder wie vader Owaineh. Voor het vredescentrum stonden twee Israëlische jeeps met soldaten. De Palestijnen waren aan het wachten tot zij vertrokken zouden zijn. Ik liep door, groette de soldaten en liep verder. De soldaten stapten in en reden weg. De Palestijnen stroomden het plein op. Odai, toen 2 jaar, rende op mij af en stak zijn armen omhoog. Ik nam hem op mijn arm en hij drukte zich tegen mij aan. Een cameraman zag dit en vroeg mij, of ik hem kende. Ik zei: nee. Het kind had goed begrepen, dat je het veiligst bent bij iemand, die niet bang is.
Odai wordt kunstmatig in Hadassah ziekenhuis in leven gehouden, zoals dat een maand eerder bij Saleh gebeurd was, totdat de Israelische autoriteiten geen problemen meer verwachten bij zijn sterven en begrafenis.

Ondertussen doet de Palestijnse regering er alles aan om een volksopstand uit te lokken. Ik hoorde van een leraar Engels, dat er een staking was van onderwijzend personeel en dat het hoofd van de vakbond van onderwijzend personeel een overeenkomst had getekend over de uitbetaling van achterstallig salaris. Het accoord behelst de uitbetaling in september, als er geld is. Een nieuwe staking is in aantocht. Dit is niet zo verwonderlijk. Bovendien: hoe kunnen leraren goed les geven, als zij zich zorgen maken hoe zij hun kinderen te eten kunnen geven?
Een medebroeder uit Mozambique vertelde mij, dat in zijn land leraren wel meer dan een jaar op hun salaris moeten wachten.

Ik hoor meer en meer mensen spreken van een nieuwe Intifada. Het is wachten tot de bom barst.
Ik hoorde van dezelfde man, dat het hoofd van de vakbond door president Abbas werd benoemd en voorzien werd van een nieuwe auto en een salaris van meer dan € 2000 per maand. Gisteren hoorde ik van Hajj, dat ambtenaren ook aan het staken zijn.

Overigens maken Palestijnen zelf hun problemen groter. Sommigen laten zich verleiden tot het afsluiten van leningen om bijvoorbeeld een mooie auto te kunnen kopen, die zij vervolgens niet kunnen aflossen. Zo ging iemand naar de bank toe om drie maanden salaris op te nemen. Hij kreeg zegge en schrijve 63 shekel. De rest had de bank al ingenomen om de lening af te lossen.

Een ander verhaal, dat ik hoorde, was dat tegen het einde van 2005 studenten van de Bethlehem universiteit op het Amerikaans consulaat in Oost Jerusalem waren uitgenodigd. Mijn vriend had ook zo’n uitnodiging, maar had geen identiteitskaart van Jerusalem en kon er niet heen gaan. Een vriend van hem, die wel erheen kon gaan, vertelde hem, dat zij een presentatie kregen van hoe de Amerikanen de situatie zagen. Het was enkele maanden voor de laatste verkiezingen voor het Palestijnse parlement. De Amerikanen verwachtten een krappe overwinning voor Fatah, waarna Fatah en Hamas samen zouden moeten regeren onder leiding van Salam Fayyad, die tot dan nooit in Palestina geweest was. Hij is nu inderdaad premier en stimuleert mensen met leningen zich een hogere levensstandaard te verwerven. De zorg om de afgesloten leningen af te betalen moet hen vervolgens rustig houden.
Van de week heb ik na lange tijd weer eens mijn vriend Hanna kunnen bezoeken. Gewoonlijk kom ik hem wel eens in de stad of bij onze kerk tegen, wanneer hij een groep pelgrims begeleidt als gids. Het was een plezierig bezoek. Hij krijgt lofprijzingen voor de manier waarop hij pelgrims rondleidt. Zo zijn er Israëlische gidsen, die hem graag de groep laat overnemen. Pelgrims kunnen wantrouwend reageren, als zij, Israëlische gidsen, het verhaal over Bethlehem vertellen. Maar Hanna is een Palestijn, die betrouwbaar is. De pelgrims zijn vaak bijzonder verrast, dat hij zo goed Duits spreekt.
Toen ik bij hem was, kreeg hij een telefoontje van een souvenirwinkel met de vraag of hij de volgende dag om half twee een groep kon rondleiden. Hij weigerde. Het is een typisch negatief gedrag in de Palestijnse cultuur om bij iemand af te dwingen iets voor hem te doen door laat met een vraag te komen, zodat je eigenlijk geen nee kan zeggen. Ik heb er ook ervaring mee en zeg dus nee.

Er gebeurde van de week meer. Ik was twee keer in Jerusalem. Maandag was ik er voor de begrafenis van een medebroeder uit Libanon. Hij was 98 jaar. Een aardig detail is, dat hij officieel op 1 januari 1914 geboren was, maar feitelijk in augustus 1914. De clou is, dat in de Arabische wereld eens per jaar geregistreerd werd, wie in een bepaald jaar geboren was en op 1 januari van dat jaar gedateerd werd.

Donderdag was ik weer in Jerusalem voor de opening van een nieuwe bibliotheek in ons moederklooster San Savior. Hiertoe was een deel van het complex gerenoveerd. Er bleek een orthodoxe Jood bij betrokken te zijn geweest. Hij was er ook bij. Er was een kleine tentoonstelling van oude boeken. Hierbij zag ik drie boeken uit de Lage Landen uit de 17e eeuw. Een foto ervan heb ik bijgevoegd.

10. Dutch book in library of Franciscans in Jerusalem

10. Dutch book in library of Franciscans in Jerusalem

Dezelfde dag was de verjaardag van Yihya. Hij werd 17.

Ik zag een animatie van de vliegramp bij Tripoli van drie jaar geleden. De oorzaak zou menselijk falen zijn, maar in feite ligt er een cultureel probleem achter. Het vliegtuig zette te vroeg de daling in en de co-piloot wilde dit corrigeren. De gezagvoerder nam de besturing helemaal over. Aangezien hij als gezagvoerder het beter weet dan zijn co-piloot en niet kan falen (het cultureel probleem), volgde hij niet de correctie van de co-piloot, die hij zelf had moeten uitvoeren en zette de landing door. Om nog duidelijker te maken wat het cultureel probleem is het volgende: ik ging een keer met twee medebroeders en een Palestijn naar Taybey. Op een gegeven moment was er een splitsing in de weg. De ene kant was richting Jerusalem en de andere naar de Dode Zee. Naar Jerusalem betekende weer terugrijden. Ik gaf derhalve aan, dat we richting Dode Zee moesten rijden. Nu kwam de Palestijn in actie. Hij was de enige Palestijn, dus moest hij het beter weten. Dat betekende, dat we dus de andere weg in moesten slaan, met als gevolg, dat deze grap een uur kostte.

Om met iets aardigs af te sluiten: ik kreeg van een vriendin een link toegestuurd met een muzikaal optreden bij ons moederklooster in Jerusalem. Zie:

My friend Hannah told me this. He had heard this on TV. I suspect that he was killed because he was an active member of PFLP: Popular Front for the Liberation of Palestine. He was married and had children. He was 30 years. That he would have thrown stones is highly unlikely.
I saw a picture of his old father, who is supported by two men after he had seen the body of his murdered. Unimaginable. See Attachment.

Monday, there were riots on the West Bank to protest against the killing. It was at the Aida camp near Rachel’s tomb that a boy of 12 was shot, Odai Sahan.

04. protest fire near Rachel's tombe

04. protest fire near Rachel’s tombe

I’ve known him for over 10 years. At the time of curfews from 23 November 2002 on, once on a morning the guardian, Johannes Simon, told me that at 11 o’clock the curfew was temporarily lifted. I went straight out, about five minutes to eleven. I saw the Manger Square lined with Palestinians among them father Owaineh. In front of the Peace Centre there were two Israeli jeeps with soldiers. The Palestinians were waiting until they were gone. I walked further, greeted the soldiers and walked on. The soldiers stepped in and drove off. The Palestinians streamed into the square. Odai, then 2 years old, ran up to me and raised his arms. I took him in my arms and he pressed himself against me. A cameraman saw this and asked me if I knew him. I said no. The child had understood that you are safest with someone who is not afraid.
Odai is artificially kept alive in Hadassah hospital, like a month earlier this happened with Saleh, until the Israeli authorities expect no problems with his death and burial.

Meanwhile, the Palestinian government do everything to provoke an uprising. I heard from an English teacher, that there was a strike of teachers and the head of the union of teaching staff had signed an agreement on the payment of outstanding salary. The agreement includes the payment in September, if there is money. A new strike is coming. This is not so surprising. Moreover, how can teachers teach well, if they are worried how they can feed their children?
A fellow friar from Mozambique told me that in his country, teachers have to wait for their salaries more than a year.

I hear more and more people are speaking about a new intifada. It is waiting for the bomb explodes.
I heard from the same man that the head of the union has been appointed by the president Abbas, was given a new car and a salary of more than € 2,000 per month. Yesterday I heard of Hajj, that officials at ministries are also on strike.

Incidentally Palestinians themselves make the problems bigger. Some are attracted to take out loans to buy a nice car, which they cannot repay. So someone went to the bank to take his salary for the last three months. He got 63 shekels. The rest the bank had already taken for the loan.

Another story I heard was that by the end of 2005, students of Bethlehem University were invited to the U.S. consulate in East Jerusalem. My friend also had such an invitation, but had no identity card of Jerusalem and could not go there. A friend of him, who did could go there, told him that they got a presentation of how the Americans saw the situation. It was several months before the last elections for the Palestinian parliament. The Americans expected a narrow victory for Fatah, and Fatah and Hamas together should reign and led by Salam Fayyad, who until then never had been in Palestine. He is indeed now prime minister and he encourages people to take loans to acquire a higher standard of living. The concern to pay back the loans will keep them quiet.

This week I have visited again my friend Hannah after a long time. Normally I see him sometimes in the city or at our church when he accompanies a group of pilgrims as a guide. It was a pleasant visit. He gets praise for the way he leads pilgrims around. There are Israeli guides, who like that he takes over the group. Pilgrims can react suspiciously, as they, Israeli guides, tell the story of Bethlehem. But Hanna is a Palestinian who is reliable. The pilgrims are often very surprised that he speaks German well.
When I was with him, he got a call from a souvenir shop with the question if he could be the guide of a group for the next day at half past. He refused. It is a typical negative behavior in the Palestinian culture for someone to force him to do something by asking to do something very late, so you really cannot say no. I also have this experience and say so no.

There happened more last week more. I was twice in Jerusalem. Monday I was there for the funeral of a fellow friar from Lebanon. He was 98 years old. A nice detail is that he officially was born on January 1, 1914, but actually in August 1914. The clou is that in the Arab world once a year was recorded, who was born in a particular year and was dated on 1 January of that year.

12. blessing of our new library

12. blessing of our new library

Thursday I was back in Jerusalem for the opening of a new library in our mother monastery of San Savior. For this aim, a part of the complex of our monastery has been renovated. It turned out that an Orthodox Jew has been involved. He was there too. There was a small exhibition of old books. Here I saw three books from the Low Countries in the 17th century. I have attached a picture of one.
The same day was the anniversary of Yihya. He became 17.

I saw an animation of the plane crash in Tripoli three years ago. The cause should have been human error, but in fact there is a cultural problem behind. The aircraft descended too early and the co-pilot wanted to correct this. The captain took over the control. As captain he knows better than his co-pilot and cannot fail (the cultural problem), he did not follow the correction of the co-pilot and he continued the landing. In order to clarify further what the cultural problem is, the following: I went once with two fellow friars and one Palestinian to Taybey. At a certain point there was a fork in the road. One side was towards Jerusalem and the other to the Dead Sea. Jerusalem meant to drive back. I said therefore, that we had to drive towards Dead Sea. Now the Palestinian came in action. He was the only Palestinian, so he had to know better. That meant that we had to go the other way around with the result that this joke took one hour.

With something nice to conclude: I got from a friend a link sent by a musical performance by our mother monastery in Jerusalem. See:

Als bijlage stuur ik verder mee: een grappige kat en een bericht van Ma’annews over een kokende West Bank.

Groeten uit Bethlehem, waar het vandaag gek warm weer is met meer dan 25 graden bij een waterig zonnetje

Louis!

Attached I send further note: a funny cat and a message from Ma’annews about a boiling West Bank.

Greetings from Bethlehem, where is today crazy hot weather with over 25 degrees with a watery sun,

Louis

© 2013 Louis Bohte

© 2013 Louis Bohte

attachments:

1 Cat



back to menu attachments

2 West Bank boiling as popular resistance grows



back to menu attachments

3 Father of Arafat Jaradat, after identifying his son’s tortured body



back to menu attachments

Advertisements

Over louisbohte
Ik ben een minderbroeder in de voettappen van Franciscus van Assisi en woon in Bethlehem naast de Geboortekerk. Ik ben verantwoordelijk voor Vrede, Gerechtigheid en Eerbied voor de Schepping voor de Minderbroeders in het Heilige Land. Ik ben manager van de Hiphopper Hajj MC. Ik ondersteun jonge Palestijnen met hun studie naar vermogen.

Reacties zijn gesloten.