424 Iftar

Iftar meal

11. Iftar meal

Bethlehem 28 juli 2013
Beste mensen,
Vrede en alle Goeds.

Afgelopen donderdag kregen de eindexamen kandidaten de uitslag te horen van hun eindexamen. Ik kon dit op mijn kamer horen dankzij het vele getoeter van rondrijdende auto’s met geslaagde kandidaten. Vier jongeren, die ik ken, zijn geslaagd. Onder hen was de zoon van Jack, die nu zijn felbegeerde papiertje op zak heeft. Dit werd met een andere familie uitbundig in de Catholic Action gevierd, waarbij alleen Jack geen alcohol gebruikte.

Bethlehem July 28 2013
Dear friends,
Peace and all Good.

Last Thursday, the candidates of the final exam got the result of their exam. I could hear this in my room by the many honking cars driving around with succeeded candidates. Four young people, who I know, succeeded. Among them there was the son of Jack, who has now his eagerly wanted paper. This was celebrated together with another family celebrated in the Catholic Action. Only Jack didn’t use alcohol.

Afgelopen zondag kreeg ik bezoek van een zuster, die tot de vrouwelijke tak van de Jezuïeten behoort. Zij is een Spaanse. Voor haar werd het een verrassende dag. Want toen ik vertelde, dat ik naar Ramallah ging om vrienden te bezoeken en het vasten met hen te breken, had zij er wel zin in om mee te gaan. Zo gingen we na eerst door de stad gewandeld te hebben na het middageten, met een groepstaxi naar Ramallah. Voor haar was het de eerste keer, dat zij een woestijn zag, die ten zuiden van Jerusalem ligt. Ze is overigens nog maar kort in het Heilige Land: sinds eind maart.
Zij vertelde van een indringende ervaring. Zij was in de oude stad op zoek naar een adres en vroeg het aan twee jonge orthodoxe Joden. Een van de twee kreeg een telefoontje en ging even opzij staan. De andere vroeg haar waar ze woonde. Zij vertelde: in het ‘German House’. Op slag veranderde het gezicht van hem. Hij toonde een diep gepijnigd gezicht, een getraumatiseerd gezicht. Wij weten nog maar weinig af van hoe diep een trauma kan gaan, al is het twee generaties verder.

The German Colony in Jerusalem  Photo By Yochai Corem

The German Colony in Jerusalem
Photo By Yochai Corem

Haar naam klinkt voor Arabieren grappig. Zij heet Ana. Als een Arabier haar vraagt, hoe zij heet, dan is dat op zijn Arabisch: Ana (ik heet) Ana.

De terugkeer naar Jerusalem was wat lastig, want rond de Iftar maaltijd is er geen openbaar vervoer, dwz vanaf een uur of zeven tot kwart voor tien.
Ik ben tot dinsdagmiddag in Ramallah gebleven en heb met de familie Al Azza meegevast. Toen ben ik weer teruggegaan om het feest van de zusters Brigitinessen mee te vieren. Zo rolde ik van het een in het ander.

Met Husam heb ik in Ramallah een boeiend gesprek gehad. Met nog een stel collega acteurs gaat hij activiteiten opzetten om niet afhankelijk te zijn van georganiseerde projecten, waarin hij kan acteren.
Ik merkte dat de familie steeds meer los van hun kamp is komen te staan. Mensen laten hen links liggen. Hun maatschappelijke positie is danig veranderd, doordat ik de twee oudste zonen heb laten studeren. Zij hebben nu inkomen. De vader was sinds het begin van de tweede Intifada werkloos. Mensen begrijpen niet, dat zij er niets tegenover hebben moeten zetten. Zij zijn niet tot het christendom bekeerd. Dit is sterk in de maatschappij hier: voor wat hoort wat.

Ik heb ook deze week bij verschillende mensen mijn vasten gebroken. Maar dat ging niet altijd gemakkelijk. Zo kreeg ik gisteren om half vijf een telefoontje, dat mijn afspraak niet door kon gaan, omdat zij zelf uitgenodigd waren voor een Iftar maaltijd bij de moeder van de vrouw. De reden was, dat een zus van haar uit Haifa op bezoek was. Het laat zien dat Ramadan een soms ingewikkeld sociaal gebeuren is.

Soms kom ik huiselijke problemen tegen. Dat is dan wel eens lastig, zeker als fysiek geweld erbij komt kijken. Dan houd ik mij niet stil.
Ik ken een jongeman, die enkele jaren geleden in een Israëlische gevangenis heeft gezeten vanwege het gooien van stenen. Toen hij eruit kwam, liep hij als een zombie rond, kennelijk tot op het bot vernederd. Maar nu is hij behoorlijk opgeveerd en heeft hij kennelijk weer plezier in zijn leven. Ik ben hier blij om. Hij komt uit een groot gezin: hij heeft zeven broers en vier zussen. Ik ken nu zijn naam: Hawad. Ik zag hem vrijdagavond, toen hij met nog een jongeman kluste voor Mike van de souvenirwinkel.

De situatie in Egypte wordt steeds problematischer. Het is een krachtmeting met onvoorspelbare gevolgen. Een ding is wel duidelijk. Hamas had een goede relatie met Morsi opgebouwd. Dat is een reden, waarom de nieuwe machthebbers de tunnels naar Gaza afgesloten hebben. Media, die hierover berichten, worden in Gaza gesloten, m.n. het Palestijnse nieuwsagentschap Ma’annews en de zender Al Arabiya.

Een ander detail is, dat Morsi zou een lening van Saoudi Arabië en Qatar krijgen tegen 4 en 5% rente. De nieuwe regering krijgt dezelfde lening, maar naar verluid zonder rente te hoeven betalen.

Hier is het passend om een grap te vertellen, die iets zegt over het Midden Oosten: een giftige krab staat voor een rivier en wil naar de overkant, maar het beest kan niet zwemmen. Er komt een olifant aangelopen. De krab vraagt de olifant of het op zijn rug naar de overkant kan komen. De olifant reageert afwijzend: ¨en dan mij zeker steken.¨ Waarop de krab zegt: ¨maar dan gaan we er allebei aan.¨
Daar zit wat in, zei de olifant. ¨Kom, klim maar op mijn rug.¨ Halverwege de rivier steekt de krab de olifant. De olifant roept uit: ¨wat doe je nu?¨ Waarop de krab zegt: ¨welkom in het Midden Oosten.¨

Komende donderdagnacht vlieg ik naar Luik voor mijn vakantie. Ik kom dan via Eijsden het land in. De zomer is mij al vooruit gegaan. Mijn volgende brief komt in de tweede helft van september.

Groeten uit Bethlehem, Louis

P.S.

Beste mensen,
Vrede en alle Goeds.
Onderstaande email kreeg ik van mijn Vietnamese medebroeder Tad Hien.
Mijn telefoonnummer in Nederland is 06 15 358357
Groeten, Louis

BEAUTIFUL PICTURES IN THE WORLD

Last Sunday I got a visit of a sister, who belongs to the female branch of the Jesuits. She is Spanish. For her it became a surprising day. For when I told her that I should go to Ramallah to visit friends in order to break the fast, she has appetite to join me. So, we went after a walk through the city after the lunch, by a group taxi to Ramallah. For her it was the first time that she saw a desert, which lies south of Jerusalem. By the way, she is just recently in the Holy Land: since the end of March.
She told an impressive experience. She was in the old city looking for an address and asked to two young Jews for it. One of them got a phone call and went to stand aside. The other asked here where she lived. She told him: in the German house. Immediately his face changed. He showed a deeply tormented face, a traumatized face. We know only a little about how deep a trauma can go, even it is two generations further.
Her name sounds for Arabs funny. She is called Ana. If an Arab asked her, what is her name, it is in Arab: Ana (my name is) Ana.

The return to Jerusalem was a little bit difficult, for around the Iftar meal there is no public transportation, which means from about seven o’clock until a quarter to ten.
I stayed until Tuesday afternoon in Ramallah and fasted together with the family Al Azza. Then I returned to join the feast of the sisters Brigitiness. So I went from the one into the other.

With Husam I had a fascinating talk in Ramallah. With some other colleagues he will start activities in order not to be depended on organized project in which he can act.
I observe that the family more and more get loose of the camp. People let them aside. Their societal position has been changed very much, because I have let study the two oldest sons. They have now income. The father was unemployed since the beginning of the second Intifada. People don’t understand that they have to do something in return. They are not converted to Christianity. This is strong in society: tit for tat.

I have broken my fasting at different people last week. But this is not always easy. So I got yesterday at 4.30 pm a phone call that my appointment was not possible, because they themselves were invited for an Iftar meal at the mother of the wife. The reason was that a sister of her from Haifa was visiting. It shows that Ramadan is a sometimes complicated social event.

Sometime I meet problems in the home. Then it can be difficult, for sure if there is also physical violence. Then I don’t remain silent.

24. Palestinian prisoners

24. Palestinian prisoners

I  know a young man, who was in an Israeli prison some years ago because of throwing stones. When he left the prison, he walked around like a zombie, obviously humiliated unto his bones. But now he is doing much better and has obviously again fun in his life. I am glad about this. He is from a big family: he has seven brothers and four sisters. Now I know his name: Hawad. I saw him Friday evening, when he together with another young man doing somewhat for Mike from the souvenir shop.

The situation in Egypt becomes more and more problematic. There is a battle with unpredictable consequences. One thing is clear. Hamas has built up a good relation with Morsi. That is the reason, why the new those in power have closed the tunnels to Gaza. Media, which report about this, are closed in Gaza, especially the Palestinian news agency Ma’annews and the channel Al Arabiya.

Another detail is that Morsi should get a loan from Saudi Arabia and Qatar for an interest of 4 and 5%. The new government get the same loan, but as is said with paying the interest.

Here it is the right place to tell a joke, which says something about the Middle East: a poisonous crab stands for a river and wants to the other side, but the crab can’t swim. Then there comes an elephant. The crab asks the elephant of it could come to the other side on its back. The elephant rejected: ¨and then pick me.¨ on this the crab says: ¨Then we both will be lost.¨ that makes sense, the elephant said. Come, climb on my back. Halfway the river the crab picked the elephant. The elephant shouted: ¨What are you doing now? ¨ On this the crab said: ¨Welcome in the Middle East.¨

Thursday night I fly to Holland. The summer heads already me. My next letter will come in the second part of September.

a happy girl

happy

Greetings from Bethlehem, Louis

P.S.
Dear friends,
Peace and all Good.
I go this email from a fellow Vietnamese friar.
Greetings, Louis

BEAUTIFUL PICTURES IN THE WORLD

© 2013 Louis Bohte

© 2013 Louis Bohte

Advertisements

Over louisbohte
Ik ben een minderbroeder in de voettappen van Franciscus van Assisi en woon in Bethlehem naast de Geboortekerk. Ik ben verantwoordelijk voor Vrede, Gerechtigheid en Eerbied voor de Schepping voor de Minderbroeders in het Heilige Land. Ik ben manager van de Hiphopper Hajj MC. Ik ondersteun jonge Palestijnen met hun studie naar vermogen.

Reacties zijn gesloten.