509 father for many families

Jerusalem 26 juli 2015

Beste mensen,

Vrede en alle Goeds.

Dit is mijn laatste brief vóór mijn vakantie. Zaterdag vlieg ik naar Nederland om 20 september weer terug te komen.

Jerusalem July 26, 2015

Dear friends,

Peace and all good.

This is my last letter before my vacation. Saturday I fly to the Netherlands to come back again on September 20.

Wegens omstandigheden in de communiteit van Utrecht, waar ik gewoonlijk verbleef, zal ik dit keer Delft als uitvalsbasis gebruiken:

Communiteit Franciscanen
Raamstraat 78
2613 SE  DELFT
06 15358357
[ b.g.g. 015-2151055]

Dit ligt vlak achter het nieuwe ondergrondse station van Delft. Mijn mobiele nummer blijft 06 15358357.

→ google maps

Ik heb dit keer niet zoveel te melden. Afgelopen dinsdag bezocht ik de moeder van de familie Owaineh, de eerste familie met wie ik contact kreeg, toen ik in 2001 als burgerwaarnemer in het Heilige Land kwam. Zij is van de personen, die mij graag ziet komen en contact met mij wil blijven onderhouden. Het heeft er deels mee te maken, dat zij een weduwe is. Zij is hierdoor op zichzelf aangewezen. Zoiets valt niet altijd mee. Dit is een probleem, waar niet altijd oog voor bestaat. Het lijkt me een maatschappelijke plicht hier aandacht te besteden op een respectvolle wijze.

Aan een van haar zoons vroeg ik mij naar de bus te brengen om weer terug te keren naar Jerusalem. Dat was naar de weg, waar gewoonlijk de bus langskomt op weg naar de checkpoint, maar dit keer kwam maar geen bus. Ik ben toen maar richting beginpunt gelopen en het bleek, dat de bus aan de overkant van de weg stond en langs een andere route ging. Er waren ook de nodige veiligheidsmensen te zien. Het was ter voorbereiding van het bezoek van Abbas aan Bethlehem de volgende dag.

In de bus trof ik een jong stel uit Nederland aan, met wie ik een gesprek had. Zij stonden vlak voor hun vertrek, anderhalve dag later. Ik sprak met de jongeman over de vaker voorkomende zogeheten fact finding missies, die ik betitelde als een vorm van ramptoerisme. Hij herkende dit. Het klinkt chiquer als je het zo noemt, maar de Palestijnen schieten er niets mee op.

Woensdag kregen we hier ’s avonds bij de wekelijkse barbecue enkele capucijnen op bezoek, aan wie ik wat kon vertellen over mijn ervaringen in het Heilige Land. Dat was een plezierige ontmoeting.

Donderdag bezocht ik eerst Yihya en Shorouq om te zien wat ik voor hen kan doen, voor ik met vakantie ga. Dat bleek wel nodig. Vandaag wil ik hen opnieuw bezoeken om een en ander af te handelen.

Hierna wilde ik naar de familie van Hajj gaan, waar het gewoonlijk op donderdag druk is met kinderen. Maar dit keer was het stil. Het bleek, dat de grootmoeder van Hajj van moederskant overleden was. Maar ik was welkom bij de broer van Hajj, Hosny, die met zijn gezin beneden woont. Dat was plezierig.

Vrijdag ging ik naar Bethlehem, omdat de zoon van mijn vriend Jack mij uitgenodigd had voor een concert in onze kerk daar. Het was een soort muzikaal feest voor de jongeren van de parochie. Ik ontmoette er een jongeman, die lid van het jongerenkoor was, maar nu begonnen was met zijn studie in Italië samen met zijn drielingbroer. Hij was net een paar weken terug voor vakantie en had mij gemist.

Ik sprak er ook met Jack, die het druk bleek te hebben en daarom mij nog niet in Jerusalem had kunnen bezoeken. Hij werkt in Jerusalem.
Hij had mij goed nieuws te vertellen. Zijn dochter had besloten fysiotherapie te gaan studeren en was toegelaten tot de opleiding in Abu Dis. Zij moet dan wel iedere dag de zogeheten container checkpoint passeren.
Omdat het concert relatief laat was afgelopen, bleef ik in het klooster slapen, maar ging de volgende dag bijtijds terug naar Jerusalem, omdat ik weer fysiotherapie had.

Een van de aspiranten bracht mij naar de bus. Er zijn nu nog zes aspiranten over van de oorspronkelijk 13, die aan het begin van het jaar gekomen waren. Zij gaan volgende maand naar Monte Falco, een klooster in Italië voor een jaar als postulant. Komen zij dit jaar door, dan gaan zij naar het noviciaat.

Ik heb ook nog de moeder van Mohanad bezocht. Het gaat redelijk goed met haar, al moet zij nog steeds bedrust houden. Opmerkelijk vond ik, dat zij mij een vader voor vele families noemde. Hieronder gaat een ernstig probleem schuil, dat veel vaders niet als zodanig functioneren. Dit is een probleem, dat de hele samenleving aangaat. Ik ben voor Mohanad en zijn jongste broer Murad een vader om vergelijkbare redenen.

Ik heb twee aanhangsels toegevoegd. Het ene gaat over een jaar na de ramp met het Maleisische vliegtuig boven de Oost Oekraïne en het andere gaat over de kruistocht van paus Franciscus tegen onverschilligheid naar aanleiding van zijn bezoek aan Bolivia.

Groeten uit Bethlehem en
tot eind september,

Louis

Because conditions in the community of Utrecht, where I usually stayed, I will use this time Delft as a base.

Communiteit Franciscanen
Raamstraat 78
2613 SE DELFT
The Netherlands
phone: 06 15358357

This is right behind the new underground station of Delft.

→ google maps

I have not so much to report this time. Last Tuesday, I visited the mother of the family Owaineh, the first family with whom I had contact, when I was in 2001 when arrived in the Holy Land as a civilian observer. She is the person who likes to see me to come and wants to have contact with me to keep in touch. It has partly to do with that she is a widow. She will rely on herself. Such a thing is not always easy. This is a problem, which people are not always aware of it. It seems to me to spend a social duty of attention here in a respectful manner.

I asked one of her sons to bring me to the bus to return to Jerusalem. That was the road where the bus usually passes by on the way to the checkpoint, but this time there came no bus. I then just walked to start point and it turned out that the bus was across the road and went along a different route. There were also shown the necessary security people. It was to prepare Abbas’s visit to Bethlehem the following day.

In the bus I met a young couple from the Netherlands, with whom I shared a talk. They were just before their departure one day and a half later. I talked to the young man over the more common so-called fact-finding missions, which I dubbed as a form of disaster tourism. He recognized this. It sounds fancier if you call it that, but the Palestinians don’t have any profit from it.

Wednesday we got here in the evening at the weekly barbecue a few Capuchins to visit, to whom I could tell about my experiences in the Holy Land. That was an enjoyable encounter.

Thursday I first visited Yihya and Shorouq to see what I can do for them, before I go on holiday. That turned out to be necessary. Today I want to visit them again to settle a few things.

After that I wanted to go to the family of Hajj, which is usually crowded with children on Thursday. But this time it was quiet. It appeared that the Hajj maternal grandmother had passed away. But I was welcomed by the brother of Hajj, Hosny, who lives downstairs with his family. That was fun.

Friday I went to Bethlehem because the son of my friend Jack had invited me to a concert at our church there. It was a kind of musical feast for the youth of the parish. I met a young man who was a member of the youth choir, but now had begun his studies in Italy together with his triplet brother. He was just a few weeks back for vacation and had missed me.

I also spoke with Jack, who seems to be busy and therefore he didn’t have the opportunity to visit me in Jerusalem. He works in Jerusalem.
He had to tell me good news. His daughter had decided to study physiotherapy and was admitted to the program in Abu Dis. She must then pass every day the so-called container checkpoint.
Because the concert was ended relatively late, I was sleeping in the monastery, but the next day I went back in time to Jerusalem, because I had physiotherapy again.

One of the aspirants took me to the bus. There are now six aspirants over of the original 13 which had come at the beginning of the year. They go next month to Montefalco, a monastery in Italy for a year as a postulant. If they pass this year, they go to the novitiate.

I also visited the mother of Mohanad. It’s pretty good with her, even if she still confined to bed. Remarkably, I found that she called me a father for many families. Below is a serious problem lurking, that many fathers do not operate as such. This is a problem that concerns the whole society. I am like a father for Mohanad and his youngest brother Murad for similar reasons.

I add two attachments. One is about a year after the disaster of the Malaysian aircraft above the eastern Ukraine and the other is about the crusade of Pope Francis to indifference on the occasion of his visit to Bolivia.

Greetings from Bethlehem and until the end of September,

Louis

© 2015 Louis Bohte








attachments:

1 A Year After MH17, The Lessons for Russia



back to menu attachments

2 Pope Francis Crusade Against Indifference



back to menu attachments

Advertisements

Reacties zijn gesloten.