512 Palestinian boys

Israeli forces shoot, kill Palestinian boy, 13, in Aida refugee camp

Israeli forces shoot, kill Palestinian boy, 13, in Aida refugee camp

Jerusalem 11 oktober 2015

Beste mensen,

Vrede en alle Goeds.

Afgelopen week was getekend door het vele bloedvergieten tussen Palestijnen en Israëliërs.

Jerusalem October 11, 2015

Dear people,

Peace and all good.

Last week was marked by a lot of bloodshed between Palestinians and Israelis.

De ellende begon in feite op 31 juli, toen Israëlische kolonisten in de buurt van Nabloes het huis van een Palestijns gezin in brand staken, waarbij uiteindelijk de ouders en een peuter van anderhalf omkwamen. De daders werden niet opgepakt. Voor Palestijnen betekende dit, dat kolonisten straffeloos hun gang kunnen gaan, zoals ook op de tempelberg met de Al Aqsa moskee. Dat lijkt mij de achtergrond van de aanslag een paar weken geleden op een auto met een kolonisten gezin, waarbij de beide ouders omkwamen en hun vier kinderen ongedeerd bleven. Het wederzijds geweld laaide toen verder op.

Afgelopen maandagmiddag werd de twaalfjarige Abed al-Rahman Shadi Obeidallah bij de ingang van het Aida kamp vlak bij de muur doodgeschoten. Ik ben donderdag op condoleance bezoek geweest, al wist ik niet, waar ik precies moest zijn. Maar de Eeuwige regelde dit wel voor mij. Ik besloot bij de hoek, waar de bus van de Jerusalem straat afsloeg naar de Hebron weg, uit te stappen en rechtdoor te lopen naar het Aida kamp. Ik passeerde groepjes jongelui, toen een auto stopte en ik gevraagd werd, waar ik heen moest. Het was een vriend van mij, die al vermoedde, dat ik naar de familie van Abed op weg was. Hij bracht mij erheen, wat niet zo ver was.

Hij liet mij zien, waar de jongen dood was geschoten: bij de ingang van het kamp in de vorm van een sleutelgat met daarboven een sleutel, symboliserend huizen in Israël, waar de bewoners van het kamp vandaan kwamen.

Abed werd doodgeschoten door een sluipschutter vanuit een wachttoren op meer dan tweehonderd meter afstand achter de begraafplaats aan de muur. Een standrechtelijke executie van een kind, dat op een geen enkele manier een bedreiging kon zijn voor de soldaten in de wachttoren. Zie het bericht op de website van Ma’an nieuws:

The troubles actually began on July 31, when Israeli settlers near Nablus set the house of a Palestinian family on fire, which ultimately cost the life of the parents and a toddler. The perpetrators were not arrested. For Palestinians, this meant that settlers can do what they want without any punishment, just like at the Temple Mount with the Al Aqsa mosque. That seems to me the background of the attack a few weeks ago on a car with a settler family that killed the two parents, while their four children remained unharmed. The mutual violence flared then further.

Last Monday afternoon the twelve year old Abed al-Rahman Shadi Obeidallah was shot dead through his heart at the entrance of the Aida camp, near the wall. On Thursday, I’ve been on condolence visit, though I knew not where I needed to be precisely. But the Eternal arranged this work for me. I decided to get out at the corner where the bus from the Jerusalem street turned to the Hebron road, and walked straight to the Aida camp. I passed groups of young people, when a car stopped and I was asked where I was going. It was a friend of mine, who suspected that I was going to the family of Abed. He brought me there, which was not so far.

He showed me where the boy had been shot dead: at the entrance of the camp in the shape of a keyhole with above a key, symbolizing homes in Israel, where the residents of the camp came from.

Abed was shot dead by a sniper from a watchtower on more than two hundred meters distance behind the cemetery wall. A summary execution of a child who in a no way could be a threat to the soldiers in the watchtower. See the message on the website of Ma’an news:

Nadat ik de vader en de andere mannen van zijn familie had gecondoleerd, ging ik ergens zitten en kreeg als gebruikelijk ritueel een bekertje zwarte koffie.
Ik kreeg van twee jongens een poster met Abed erop. Ik heb er een foto van gemaakt en voeg die aan deze brief toe.

Het begon zachtjes te regenen en we gingen naar binnen. Daar kwam een man uit Beit Jala naast mij zitten, die in Marokko psychologie had gestudeerd.
Op een gegeven moment ging iedereen naar beneden, waartoe ik ook uitgenodigd werd. Daar kregen we een maaltijd uitgereikt met de bekende ingrediënten: rijst met een stuk kip en een bekertje yoghurt.

Toen ik weer naar boven ging, kreeg ik weer een bekertje koffie. Na enige tijd ging ik weg na eerst de vader weer gegroet te hebben.
Buiten nam ik de kortste weg naar de Hebron weg voor mijn afspraak met een familie in een dorp vlak bij de woestijn van Judea.

Toen ik de weg zag, merkte ik, dat er geen verkeer passeerde. Dichterbij gekomen zag ik tientallen jongelui, die de weg geblokkeerd hadden met rommel. Een jongen had een gasmasker op. Anderen hadden hun neus bedekt tegen mogelijk traangas.
Ik kreeg gemakkelijk een taxi naar het busstation, waar ik door een man van de familie opgehaald werd. Bij de familie aangekomen gaf ik hen de tweede poster van Abed.

Een interessant detail van mijn gesprek met hen was dat ze zeiden, dat de Israëliërs banger zijn voor deze situatie dan de Palestijnen. Maar zij waren wel bang, dat ik problemen zou krijgen, als de soldaten mijn poster zouden zien. Ik was dat niet, want ik had de poster opgerold en er was niets van te zien.

Toen ik dinsdag naar de fysiotherapeute ging, had ik een nieuwe Palestijnse taxichauffeur, die op de terugweg loskwam. Hij vertelde, dat het leven zwaar was. Hij vroeg mij, of ik wist, waarom hij zo moe was. Ik zei hem, dat het vermoedelijk kwam, dat hij voor zijn gezin geen toekomst zag. De leefkosten zijn hoog en hij heeft kinderen op school en de universiteit. Het is hard werken om rond te kunnen komen.

’s Middags zocht ik Jack op, die even in Bethlehem werkt, omdat zijn vergunning om naar Jerusalem te gaan, verlopen was. Toen ik bij de Hebron weg uitstapte, was de situatie chaotisch. Het was net na de begrafenis van Abed. Er was veel volk op de weg en het was onrustig. In de verte zag ik soldaten van het Israëlische leger staan.

Maandag was ik op bezoek bij Shorouq en Yihya. Yihya vertelde mij, dat hij geen stenen meer ging gooien. Hij had nu plannen voor zijn toekomst en wil niet dood. Dat was in februari wel anders na de dood van een goede vriend.
Ik kreeg een uitnodiging voor de trouwerij van hun broer Ahmed. Aansluitend gaat Yihya naar Jordanië.

De wereld ziet er nu beroerd uit. Het lijkt wel of leiders in verantwoordelijke posities incompetent zijn. Zo was er het afschuwelijke bombardement op een ziekenhuis in Kunduz, Afghanistan. Ik las dat in drie dagen de Amerikanen met vier versies kwam. De vijfde versie is, dat zij aanvielen als een kip zonder kop met als excuus, dat zij ook niet beter wisten.

Gistermiddag hoorde ik tegen tien over half vier schieten. Dat was bij de Damascus poort. Een man van 19 stak twee politiemannen neer en werd vervolgens doodgeschoten. Het gaat maar door.

Vrijdag zag ik een documentaire van Al Jazeera over de jongste gevangene op Guantanamo basis. Toen hij gearresteerd werd en overgebracht werd naar Cuba, was hij 10 jaar oud. De documentaire duurt 47 minuten. Zie:

After I had offered my condolences to the father and the other men of his family, I went down and got somewhere as usual ritual a cup of black coffee.

I got from two boys a poster of Abed. I made a picture of it and add it to this letter.

It started to drizzle and we went inside. There came a man from Beit Jala sit next to me, who had studied psychology in Morocco.
At one time everyone went downstairs, to which I was invited too. We were offered a meal with the familiar ingredients: rice with a piece of chicken and a cup of yoghurt.

When I went back upstairs, I got a cup of coffee. After some time I went away after having the father again saluted.
Outside I took the shortest path to the Hebron road for my appointment with a family in a village near the desert of Judea.

When I saw the road, I noticed that there passed no traffic. Coming closer, I saw dozens of young men who had blocked the road with debris. A boy had a gas mask on. Others had their faces covered against possible tear gas.
I easily got a taxi to the bus station, where I was picked up by a man of the family. When arrived at the family, I gave them the second poster of Abed.

An interesting detail of my conversation with them was that they said that the Israelis are more afraid of this situation than the Palestinians. But they were afraid that I would have problems if the soldiers would see my poster. I was not because I had rolled up the poster and there was nothing to see.

Then Tuesday I went to the physiotherapist, I had a new Palestinian cab driver who started to talk on the way back. He said that life was hard. He asked me if I knew why he was so tired. I told him that it was probably that he saw no future for his family. The living costs are high and he has children in school and university. It’s hard work to meet the ends.

In the afternoon I visited Jack, who works as in Bethlehem, because his permit to go to Jerusalem, had expired. When I stepped off the bus at the Hebron road, the situation was chaotic. It was just after the funeral of Abed. There were many people on the road and it was restless. In the distance I saw soldiers of the Israeli army.

Monday I was visiting Shorouq and Yihya. Yihya told me that he did not throw stones anymore. He had plans for his future and does not want to die. That was different in February after the death of a good friend.
I received an invitation to the wedding of their brother Ahmed. Following Yihya goes to Jordan.

The world now looks badly. It seems that leaders in responsible positions are incompetent. So there was the horrific bombing at a hospital in Kunduz, Afghanistan. I read that the Americans came in three days with four versions. The fifth version is that they attacked as a headless chicken with the excuse that they did not know better.

Yesterday afternoon I heard shooting at twenty to four pm. That was at the Damascus gate. A man of 19 attacked two police officers with a knife and was then shot dead. It goes on.

Friday I saw a documentary on Al Jazeera about the youngest detainee at Guantanamo base. When he was arrested and transferred to Cuba, he was 10 years old. The documentary lasts 47 minutes. See:


xxx scheiding – 1 koloms xxx

Gisteren belde ik Sana. Zij was bedroefd, omdat haar jongste zoon door Israëlische soldaten gearresteerd was. De reden was onduidelijk, maar vermoedelijk vanwege zijn achternaam: Balboul. Zijn vader was op 12 maart 2008 door Israëliërs geliquideerd samen met drie andere Palestijnen. In feite was het bijkomende schade, want zij hadden het op een van de drie anderen gemunt.

Gisteravond zou er een vredesdemonstratie tegen al het geweld zijn door Israëliërs and Palestinians..

Ik voeg als aanhangsel toe: Uri Avnery over Abbas, nog een foto van Abed, drie artikels over de huidige situatie vanuit drie verschillende invalshoeken en een artikel over dat Europa op termijn 50 miljoen immigranten nodig heeft.
Genoeg stof voor vandaag.

Groeten uit Jerusalem, Louis

Yesterday I called Sana. She was sad because her youngest son was arrested by Israeli soldiers. The reason was unclear, but presumably because of his surname: Balboul. His father was on March 12, 2008 by Israeli liquidated together with three other Palestinians. In fact, it was collateral damage, because they targeted one of the three others.

Yesterday evening there should be a demonstration for peace by Israelis and Palestinians.

I add as an attachment to: Uri Avnery about Abbas, another picture of Abed, three articles on the current situation from three different angles and an article that Europe needs 50 million immigrants in the long run.
Enough material for today.

Greetings from Jerusalem, Louis

© 2015 Louis Bohte

© 2015 Louis Bohte







attachments:

1 Leader Without Glory



back to menu attachments

2 Let the Palestinians Have Their State



back to menu attachments

3 Soldiers Mourning Over Abed



back to menu attachments

4 „Lasst Sie Unsere Präsenz Spüren!



back to menu attachments

5 Een Nieuwe Fase



back to menu attachments

6 Europa Heeft 50 Miljoen Migranten Nodig



back to menu attachments

Advertisements

Reacties zijn gesloten.