552 Returned to Jerusalem again

06. Yihya (l) and Mouma

06. Yihya (l) and Mouma

Jerusalem 11 september 2016

Beste mensen,

Vrede en alle Goeds.

Gisteravond ben ik weer naar Jerusalem teruggekeerd. Mijn vakantietijd zit erop. Vele indrukken heb ik opgedaan.

Jerusalem September 11, 2016

Dear friends,

Peace and all Good.

Last night I returned to Jerusalem again. My vacation time is over. Many impressions I gained.

Zo was ik eind juli bij mijn vrienden in Krakau tijdens de wereld jongerendagen en heb via de tv het kunnen volgen. Mijn vrienden wonen in de binnenstad, wat betekende, dat ik buiten veel jongeren tegenkwam. Het riep bij mij de sfeer op van de Pax Christi voettochten voor eindexamen kandidaten, waar ik tien jaar aan meegedaan heb.

Ik ben bij mijn vrienden in de banlieu van Parijs geweest. Zij hadden een bijeenkomst met een stel nauwe vrienden uit hun geboorteland Rwanda. Ik hoorde verhalen hoe het daar in Rwanda aan toegaat. Het is en nieuwe vorm van genocide. De dorpen worden ontvolkt en de mensen worden ondergebracht in woonkazernes in steden. Zij mogen niet meer hun eigen voedsel verbouwen, maar alleen voor de export. Wat zij willen eten, moeten zij invoeren, maar de mensen zijn doodarm en kunnen het niet betalen. Mij werd verteld, dat iemand van , die zij kennen op bezoek was in hun moederland en naar de markt ging om eten te kopen voor de familie, waar zij verbleef: man, vrouw en drie kinderen. Zij was 200 euro kwijt en het was niet eens genoeg voor één dag.
Het onderwijs stelt niets voor. Iedereen krijgt een diploma voor wat met succes is afgerond, bijvoorbeeld voor 3%.

Toen mijn vriend mij naar het busstation bracht voor de terugreis, wilde hij nog even tanken. Bij het eerste tankstation stelde hij zich keurig op achter een auto om dan zelf te tanken en vervolgens af te rekenen. De auto voor ons reed weg, maar de pomp werd niet vrij gegeven. Hij ging twee keer naar de kassa, maar uiteindelijk konden we we onverrichterzake vertrekken naar de volgend tankstation. Hij had kennelijk de verkeerde huidskleur.

Ik had een reünie van de klas, die in 1958 naar het klein seminarie gegaan waren. We waren met zijn zevenen. Wij kregen een rondleiding in wat het nu is: een zorgcentrum met vier gesloten afdelingen en drie somatische. Ik kreeg kleurrijke verhalen te horen van mijn oud-klasgenoten.

Ik heb een tentoonstelling gezien in het Amsterdams beursgebouw van Banksy, een kleurrijke artiest, die overal kan opduiken om schildering te maken. Zo heeft hij in Bethlehem een muurschildering gemaakt, waarop een soldaat met zijn handen tegen een muur staat en gefouilleerd wordt door een meisje van een jaar of tien.
Nu wacht mij hier veel werk. Vandaag is de dochter van mijn vriendin Sana jarig: Nouran, die drie maanden in een Israëlische gevangenis heeft gezeten. Zij wordt vandaag 16. Haar twee broers waren aan het begin van de Ramadan opgepakt en vastgezet zonder aanklacht. Zij waren nog voor ik met vakantie ging, in hongerstaking gegaan. Dit duurt nog voort.

Van een andere familie, die ik al heel lang ken, heeft daags na mijn laatste brief de man van de oudste dochter met een schroevedraaier en een mes op zak twee soldaten aangevallen en verwond. Hij werd neergeschoten en stierf een dag later. Hij laat een vrouw en zeven kinderen achter. De achtergrond is, dat hij van haar wilde scheiden en zij wilde ook van hem af, maar haar familie heeft dit voorkomen.

Mijn rapper Hajj MC, die een beurs heeft voor een studie in de VS en eindelijk zijn visum heeft, is nog in Palestina.
Tenslotte moet ik nog voor bank spelen voor een familie, van wie de oudste dochter een operatie heeft ondergaan. Een echtpaar uit Duitsland betaalde de kosten via mij.

Vanmiddag aan tafel hoorde ik dat een medebroeder, Lawrence, die zo’n 20 jaar in de Melkgrot in Bethlehem heeft gewerkt, nu hier op de ziekenafdeling verblijft met kanker.

Deze week is het offerfeest.

Groeten uit Jerusalem, Louis

So I was late July with my friends in Krakow during the World Youth Days and could follow it through the TV. My friends live in the inner city, which meant that I met many young people. It recalled to me the atmosphere of the Pax Christi hiking for who are finishing their secondary school, I’ve done it ten years.

I visited my friends was in suburb of Paris. They had a meeting with a bunch of close friends from their native Rwanda. I heard stories how things work there in Rwanda. And it’s new form of genocide. The villages are depopulated and people are housed in barracks cities. They may not grow their own food, but only for export. What they want to eat, they need to import, but the people are poverty-stricken and cannot afford it. I was told that someone who they know was visiting their home country and went to the market to buy food for the family, where she was staying: husband, wife and three children. She had lost 200 euros and it was not even enough for one day.
Education is nothing. Everyone gets a diploma which has been successfully completed, such as 3%.

When my friend brought me to the bus station for the return trip, he wanted to fill up a bit. At the first gas station he put his car neatly behind a car to refuel yourself and then settle. The car drove off, but the pump was not given freely to us. He went twice to the checkout, but eventually we could we leave empty-handed to the next gas station. He apparently had the wrong skin color.
I had a reunion of the class, who were gone to the minor seminary in 1958. We were with seven. We got a tour of what it is today: a care center with four closed wards and three somatic. I was told colorful stories of my former classmates.

I have seen an exhibition at the Amsterdam exhibition of Banksy, a colorful artist, which can be anywhere appear to painting. So he created a mural in Bethlehem, which a soldier with his hands up against a wall and searched state by a girl of about ten years.

Now watch me a lot of work here. Today, the daughter of my friend Sana has her birthday: Nouran, who spent three months in an Israeli prison. She is today 16. Her two brothers were arrested at the beginning of Ramadan and put fixed without charge. They started a hunger strike before I went on holiday. This continues.
Another family, who I’ve known for a long time, on the day after my last letter, the husband of the eldest daughter attacked with a screwdriver and a knife in his pocket two soldiers and wounded them. He was shot and died a day later. He leaves a wife and seven children behind. The background is that he wanted to divorce her and she wanted to get rid of him, but her family has prevented this.
My rapper MC Hajj, who has a scholarship to study in the US and got finally his visa, is still in Palestine.

Finally, I have to play banking for a family, whose eldest daughter has undergone surgery. A couple from Germany paid the costs through me.
This afternoon at the table I heard a fellow brother, Lawrence, who worked for about 20 years in the Milk Grotto in Bethlehem, is staying here in the infirmary with cancer.

This week is the feast of the sacrifice.

Greetings from Jerusalem, Louis

© 2016 Louis Bohte







space:

Advertenties

Reacties zijn gesloten.