557 impolite to say no to a request in Arabic culture

19-a-picture-of-lawrence-with-the-pope-in-the-milk-grotto

19-a-picture-of-lawrence-with-the-pope-in-the-milk-grotto

Jerusalem 16 oktober 2016

Beste mensen,

Vrede en alle Goeds.

Afgelopen maandag is het mij gelukt om verzoening tussen een vader en zijn zoon te bewerkstelligen.

Jerusalem October 16, 2016

Dear friends,

Peace and all Good.

Last Monday I managed to realize reconciliation between a father and his son.

Wat ik inschatte, bleek te kloppen. Mijn kennis van de Arabische cultuur hielp mij om een brug te slaan tussen de vader en zijn zoon, die met elkaar overhoop lagen.

Dat het conflict werkelijk bijgelegd was, bleek uit het feit, dat we samen koffie dronken. In de Arabische cultuur wordt zo verzoening bezegeld. Dit gebeurde aan het eind van het gesprek. Ik heb hierbij wel vervelend moeten optreden, want er was ook een peuter van nog geen twee jaar in de kamer. Zo’n kind kun je niet dwingen stil te zijn, maar het zou wel verstorend op het gesprek zijn, als het kind zich liet horen. Het leidt alleen maar af. Ik wilde dus perse het kind niet in de kamer hebben.

Ik heb ook feed back op de Arabische cultuur gegeven. In de cultuur is het onbeleefd om nee te zeggen op een verzoek. En als je al nee zegt, wordt er net zolang druk uitgeoefend, tot je ja zegt. En dan zit je eraan vast.

Vervolgens speelt de eer een rol. Maar dan wordt vergeten, dat als je niet eerlijk kunt zijn, je eer ook in het geding komt. Je kunt niet vertrouwd worden.

Maandag was ik ook bij Shorouq. Ik zag dat haar moeder haar kleinkinderen helpt bij hun huiswerk. Ik hoorde haar boos tegen de twee kinderen praten. Ik vroeg, waarom ze boos was. Zij ontkende het. Ik wees haar op haar stem. Ik zag ook, dat met name haar oudste kleindochter verdrietig was. Haar grootmoeder is geen veilige plek voor haar.

Ik hoorde, dat een vrouw van 36 van Deheishakamp in het Hoessein ziekenhuis was voor een behandeling. Dit pakte verkeerd uit. De vrouw stierf. Familie van haar hebben het ziekenhuis verbouwd.

Op de terugweg kreeg ik contact met een jongeman uit Calgary, Canada. In de bus zat verder een jongeman, die ik tijdens de Ramadan bij de checkpoint van Bethlehem had ontmoet.

Dinsdag stopte al vroeg de bus tussen Jerusalem en Bethlehem vanwege Jom Kippoer. Dan is alle verkeer uit den boze. Dat duurde tot woensdagavond. Het waren dus twee rustige dagen voor mij. Van mijn vriendin Hadassah hoorde ik, dat de stilte bij haar in de buurt eerder heftig dan vreedzaam voelde, alsof mensen aan het rouwen waren.

Donderdag belde ik eerst moeder Al Azzah op om te horen of zij in Bethlehem was. Dat bleek niet het geval te zijn. Zij was in Ramallah om een zus te helpen, die in het ziekenhuis lag. Ook twee andere zussen sprongen bij. Mijn doel was om dan ook Wisam te ontmoeten. Dat was niet zo gek gedacht. Ik belde hem namelijk op en het bleek, dat hij van plan was om naar Bethlehem te komen, niet wetend, dat zijn ouders in Ramallah waren.

Ik ben dan ook naar Wisam gegaan en heb daar ook zijn ouders ontmoet.

09-room-in-new-office-of-wisam

09-room-in-new-office-of-wisam

Ik was nieuwsgierig hoe het met zijn jongste zoon Omar ging, nu 19 maanden oud. Toen ik in de auto stapte, was hij aan het dreinen, helemaal mis.

Nu had ik drie maanden geleden de ingeving gehad om anders op zijn gedrag te reageren. Hij gooide graag van alles op de grond. Ik heb hem toen in het Arabisch gevraagd, hoe het met hem ging. Daarmee lukte het mij om zijn gedrag te beïnvloeden en stopte hij met het gooien en zette een fles drinken, die op zijn kant lag weer overeind.

Ook nu ging hij weer op de grond gooien: eerst twee tissues uit een pakje met tissues en daarna het pakje zelf. Ik reageerde weer op dezelfde wijze. In eerste instantie leek het niet tot hem door te dringen, maar even later pakte hij de tissues een voor een op en gaf ze aan mij en vervolgens ook het pakje. Kennelijk herinnerde hij zich de vorige keer. Feitelijk was het een geslaagd experiment met een test op zijn geheugen en zijn gedrag veranderde.

Gisteren was ik in Bethlehem en bezocht eerst George, de helper van Lawrence. Hij had mij gevraagd hem vaker te bezoeken na de dood van zijn 27 jarige zoon. Hij was er nog niet, omdat hij aan het lunchen was. Ik merkte dat een broeder, die ’s middags de plaats van Lawrence innam, kennelijk nog niet goed weet, wat hij moest doen. Er waren veel pelgrims uit Afrika in de grot, maar hij hield geen toezicht. Weliswaar hangt er nu een camera aan het plafond, maar de functie ervan was voor mij onduidelijk.

Vervolgens bezocht ik Mike van de souvenirwinkel. Hajj was niet op zijn werk. Hij had een dag vrij.

Iets anders is, dat er toch een wetsvoorstel komt om mensen te helpen bij hun sterven, als zij vinden, dat hun leven voltooid is.
Het viel mij op, dat de oude mensen, die hierover aan het woord kwamen, vonden, dat zij niet meer nodig waren. Hun leven had geen betekenis meer.

Hier heb ik het volgende commentaar op. De reactie van de oude mensen zou je kunnen samenvatten met: de werkelijkheid heeft mij niet nodig.

Ik ben in 1995 afgestudeerd voor godsdienstsociologie met een scriptie over poging tot zelfdoding door tieners. Hun zoektocht naar zingeving. Aan het begin van mijn scriptie haalde ik een rouwannonce aan van een jongen van 14 jaar. In zijn afscheidsbrief schreef hij onder meer: de werkelijkheid heeft mij niet nodig.

Onze samenleving is kennelijk niet in staat een beroep op jonge en oude mensen te doen om een bijdrage aan de samenleving te leveren. Ik noem dit een zieke samenleving.

Zelf dacht ik al langer aan alle bezuinigingen op de zorg, hierbij kreeg ik het beeld, dat je als bejaarde een rugzakje krijgt om zorg in te kopen. Aan het eind zit er alleen nog een pil van Drion in om te sterven.

Het voordeel van de kandidatuur van Trump is, dat eindelijk het wereldwijde probleem van respectloos behandelen van vrouwen een onderwerp is geworden.

Als bijlage voeg ik toe: een bericht over een aanslag in Jerusalem door een Palestijn in een auto, een discussie over de oorsprong van de Chinese cultuur en artikel over manipulatie van onderzoek naar de genocide in Rwanda.

Groeten uit Jerusalem, Louis

What I assessed, proved to be correct. My knowledge of Arab culture helped me to build a bridge between the father and his son who were at loggerheads.

That the conflict was really settled, it appeared from the fact that we drank coffee together. In Arab culture is so sealed reconciliation. This happened at the end of the talk. I hereby have to act annoying because there was a toddler of less than two years in the room. Such a child you cannot force to be quiet, but it would be disruptive to the conversation, if the child make noise. It will only distract. So I really wanted the child did not stay in the room.

I also gave feedback on Arab culture. In culture it is impolite to say no to a request. And if you say no, it is as long exerted pressure until you say yes. And then you’re stuck with it.

Then the honor plays a role. But then forget that if you cannot be honest, your honor is also at stake. You cannot be trusted.

Monday I was with Shorouq. I saw that her mother helped her grandchildren with their homework. I heard her talking angrily to the two children. I asked why she was upset. She denied it. I pointed her to her voice. I also saw that particularly her eldest granddaughter was sad. Her grandmother is not a safe place for her.

I heard that there was a 36 year old woman Deheisha camp in the Hussein hospital for treatment. This worked out wrong. The woman died. Her family made destruction in the hospital.

On the way back I got in touch with a young man from Calgary, Canada. In the bus there was also a young man, whom I had met at the checkpoint in Bethlehem during Ramadan.

On Tuesday the bus between Jerusalem and Bethlehem stopped early because of Yom Kippur. Then all the traffic out of the question. That lasted until Wednesday. It was so quiet two days for me. From my friend Hadassah I heard the silence with her felt more heavy than peacefully in the area, as if people were grieving.

Thursday I called first mother Al Azzah to hear whether she was in Bethlehem. That turned out not to be the case. She was in Ramallah to help a sister who was in the hospital. Two other sisters were also helping. My goal was to also meet Wisam. That was not so crazy thought. When I called him, it turned out that he was planning to come to Bethlehem, not knowing that his parents were in Ramallah.

I therefore went to Wisam and there I have also met his parents.
I was curious how it went with his youngest son, Omar, now 19 months old.

07-omar-and-kareem

07-omar-and-kareem

When I got into the car, he was whining, it was completely wrong.

Now I had had three months ago, the impulse to react to his behaviour in a different way. He liked to throw everything on the ground. I then asked him in Arabic, how he was doing. Thus I managed to influence his behavior and he stopped throwing and put a bottle of drink laying on its side, right up again.

Also now he was throwing back on the ground: the first two tissues from a pack of tissues, then the packet itself. I reacted again in the same manner. At first it did not seem to get through to him, but then he picked up the tissues one by one and gave them to me, and then also the packet. Apparently he remembered the last time. Actually, it was a successful experiment with a test to his memory and his behaviour changed.

Yesterday I was in Bethlehem and first visited George, the assistant of Lawrence. He had asked me to visit him more often after the death of his 27 year old son. He was not there because he was having lunch. I noticed that a brother that afternoon took the place of Lawrence, apparently still not quite know what to do.

14-african-women-going-to-the-milk-grotto

14-african-women-going-to-the-milk-grotto

There were many pilgrims from Africa in the grotto, but he did not control. Although there now hangs a camera on the ceiling, but its function was unclear to me.

I then visited the gift shop Mike. Hajj was not at his job. He had a day off.
Another thing is that there is still a bill comes to help people to finish their lives, if they feel that their life is complete.

I noticed that the old men who were to speak about this subject, and found that they were no longer needed. Their life had no meaning.

Here I have the following comments. The reaction of the old people you could summarize with: reality does not need me.

I graduated my study sociology of religion in 1995 with a thesis about attempt to commit suicide by teenagers. Their quest for meaning in their life. At the beginning of my thesis I quoted a mourning annonce of a boy of 14 years. In his farewell letter he wrote: reality does not need me.
Our society is apparently unable to appeal to young and old people to contribute to society. I call this a sick society.

Personally, I thought over all the cuts in health care, I hereby got the picture, that as a senior citizen getting a backpack to purchase care. At the end there is only one pill Drion in to die.

The advantage of the Trump candidacy is that finally the global problem of disrespectful treatment of women has become an issue.

As attachment I add: a message about an attack in Jerusalem by a Palestinian in a car, a discussion about the origins of Chinese culture and article about manipulation of research on the genocide in Rwanda.

Greetings from Jerusalem, Louis

© 2016 Louis Bohte

© 2016 Louis Bohte







attachments:

1 a Decorated Scientist Has Ignited a Passionate Debate With Claims That the Founders of Chinese Civilization Were Not Chinese



back to menu attachments

2 Palestinian Driver Kills 2, Wounds 5 in Jerusalem Shooting Rampage, Police Say



back to menu attachments

3 Rwanda, The Danger of a Sanitized Narrative



back to menu attachments

space:

Advertenties

Reacties zijn gesloten.